Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Νίκο Ζήση είσαι η Εθνική!


Άλλοι ήρθαν, άλλοι έφυγαν, άλλοι έφτασαν ψηλά, άλλοι δεν τα κατάφεραν. Εσύ ήσουν εκεί. Πέρασαν σταρ, εμβληματικοί παίκτες και προπονητές. Εσύ ήσουν εκεί. Πέρασαν καλοκαίρια, με μπάνια και χαλάρωση, μα όχι για σένα. Εσύ ήσουν εκεί. Έφυγαν οι παλιοί, ήρθαν οι καινούριοι. Εσύ ήσουν εκεί. Ήρθαν πολλές χαρές αλλά και λύπες. Εσύ ήσουν εκεί. Ούτε ένα, ούτε δύο, 17 καλοκαίρια ήσουν εκεί.

Θα σου θυμίσω πως ξεκίνησαν όλα. Φορούσες ακόμα τη φανέλα της ΧΑΝΘ, όταν αμούστακο ακόμα αγόρι, φόρεσες για πρώτη φορά τη φανέλα με το εθνόσημο, εκείνη που έμελλε να δεθείς τόσο μαζί της και να την υπηρετήσεις για πάνω από τη μισή σου ζωή. Ήσουν μόλις 15 ετών, αλλά όλα έδειχναν να συνηγορούν πως θα γίνει αυτή η φανέλα αναπόσπαστο τμήμα της ζωής σου. Από το ασημένιο μετάλλιο με την Εθνική Παίδων στο Πανευρωπαϊκό του 1999 στη Σλοβενία και το χάλκινο το 2000 στην Κροατία η στόφα του πρωταθλητή άρχισε να δημιουργείται μέσα σου.

Ήταν 24 Νοεμβρίου του 2001, όταν ο Γιάννης Ιωαννίδης αποφάσισε να σε βάλει στην «οικογένεια των μεγάλων». Ήταν ένα ματς για την προκριματική φάση του Eurobasket 2003 με τη Ρουμανία, στο Βουκουρέστι με την Ελλάδα να νικάει 90-62 και να παίζεις τα 10 πρώτα λεπτά, από τα χιλιάδες που επρόκειτο να ακολουθήσουν.

Δύο χρόνια αργότερα έζησες μία στιγμή που κανείς δε θα θελε να περάσει. Ο Δάνης, ο πολυαγαπημένος σου αδερφός, «έφυγε» από τη ζωή. Ο μικρός πατέρας σου, όπως έλεγες δε θα ήταν πια μαζί σου. Ο «ξανθός» δεν σε εμπιστεύτηκε. Δεν ήξερε πως θα διαχειριζόσουν αυτόν τον χαμό. Στη Σουηδία στο Ευρωμπάσκετ του 2003 δεν ήσουν μαζί της. Τότε ήταν που υποσχέθηκες να επιστρέψεις δυνατότερος και να φτάσεις ψηλά.

Ένα χρόνο αργότερα, το 2004 ο Παναγιώτης Γιαννάκης, αλλάζει ριζικά την Εθνική και είσαι στις πρώτες επιλογές. Θα ζήσεις τους Ολυμπιακούς της Αθήνας σαν βασικό μέλος μιας ομάδας που ήταν προορισμένη για την κορυφή. Η επόμενη χρονιά ήταν εκείνη που το απέδειξε. Το 2005 στο Βελιγράδι η Ελλάδα έφτασε ξανά στην κορυφή της Ευρώπης με εσένα πρώτο σκόρερ του τουρνουά και assistman σε ένα από τα μεγαλύτερα σουτ στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, εκείνο του Διαμαντίδη στον ημιτελικό με τη Γαλλία.

«Αφιερώνω το Κύπελλο στον αδικοχαμένο αδερφό μου, που έφυγε από τη ζωή πριν δύο χρόνια. Είχα πει ότι όποιο τίτλο θα κατακτήσω θα του τον αφιέρωνα. Περίμενα να είναι ένα Κύπελλο ή ένα πρωτάθλημα με σύλλογο. Τελικά του αφιερώνω το Ευρωπαϊκό. Ξέρω ότι με βλέπει από ‘κει πάνω και είναι χαρούμενος» είπες λίγα λεπτά μετά τον τελικό που σημάδεψε τη ζωή σου. «Τη μέρα που χάθηκε ο Δάνης, ένιωσα πως έπρεπε να κάνω κάτι ξεχωριστό για εκείνον. Και όταν δύο χρόνια αργότερα κατέκτησα το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου, πέτυχα δηλαδή το ίδιο κατόρθωμα με την ομάδα του Γκάλη που είχε ενθουσιάσει τον πατέρα μου, ένιωσα πως είχα ολοκληρώσει την αποστολή μου να τιμήσω τη μνήμη του αδελφού μου».

Το 2006 η Πρωταθλήτρια Ευρώπης θα φτάσει ένα βήμα μακριά από την κορυφή του κόσμου και παρότι εσύ ήσουν και πάλι εκεί, ήταν αδύνατο να τη βοηθήσεις. Το χτύπημα του Βαρεχάο στο ματς με τη Βραζιλία δε σου επέτρεψες να προσφέρεις όσα θα μπορούσες, ενώ είχες προλάβει να χαρίσεις την νίκη με buzzer-beater στο ματς με την Αυστραλία. Στο νοσοκομείο πολύς κόσμος ήταν μαζί σου και πολλοί ήταν εκείνοι που σε επισκέφτηκαν για να δουν πως είσαι. Η Φανή που είχε καιρό να σε δει, από το σχολείο, δε θα μπορούσε να λείψει. Ο έρωτας της ζωής σου και αργότερα μητέρα των παιδιών σου, εμφανίστηκε στην πιο δύσκολη στιγμή.

Το 2007 έζησες την πίκρα που αφήνει πάντα μια 4η θέση, όπως εκείνη του Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας. Ενώ το 2008 στους δεύτερους Ολυμπιακούς της ζωής σου η 5η θέση μοιάζει πολύ λίγη σε σχέση με το που θα μπορούσε να φτάσει η ομάδα στο Πεκίνο. Το 2009 γύρισες πίσω στη Φανή με ακόμα ένα μετάλλιο, το χάλκινο του Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας και η συλλογή έγινε ακόμα μεγαλύτερη.

Έκτοτε η Εθνική δεν κατάφερε να βγάλει και πάλι του Έλληνες στο δρόμο για να πανηγυρίσουν με την ψυχή τους κάποια επιτυχία, αλλά εσύ ήσουν πάντα εκεί. Έδινες την ψυχή σου κάθε μέρα. Αυταπάρνηση, ήθος και πάθος στο έπακρο. Αγάπη και αυτοθυσία για την γαλανόλευκη που ανάλογη σπάνια μπορεί να βρει κανείς. Η φανέλα με το Νο 6 ήταν πάντα αυτή που έσταζε τον περισσότερο ιδρώτα. Μπορεί να ήταν γραφτό, μοίρα, κάρμα, ή όπως αλλιώς το λένε. Αλλά την ίδια φορούσε κάποια χρόνια πριν και ο Αρχηγός των Αρχηγών, ο «Δράκος», ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Εκείνος που σου έδωσε το πραγματικό βάπτισμα πυρός.

Νίκο, πήρες 7 μετάλλια με την αγαπημένη σου Εθνική. Ασημένιο με την Παίδων στο Ευρωμπάσκετ του 1999, Ασημένιο με την Εφήβων στο Ευρωμπάσκετ του 2000, Χάλκινο στους Μεσογειακούς το 2001, Χρυσό με την Ανδρών στο Ευρωμπάσκετ του 2005, Ασημένιο στο Μουντομπάσκετ του 2006 και Χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ του 2009.

Νίκο, έπαιξες 189 παιχνίδια και είσαι 4ος σε συμμετοχές στην ιστορία της Επίσημης Αγαπημένης. Έβαλες 1455 πόντους (7,7 μ.ο) και είσαι 15ος σκόρερ στην ιστορία.

Ήταν 24 Νοεμβρίου του 2001 που φόρεσες για πρώτη φορά τα γαλανόλευκα και έμελλε να είναι και πάλι 24 του μήνα, αλλά αυτή τη φορά Μαϊου, που αποφάσισες να την κρεμάσεις. Σεμνός, ταπεινός και απέριττος όπως πάντα έδωσες τέλος σε ένα από τα πιο όμορφα παραμύθια του ελληνικού μπάσκετ:

«Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν και έρχονται στιγμές στη ζωή που πρέπει να παίρνουμε δύσκολες αποφάσεις. Θέλω να ανακοινώσω το «αντίο» μου από την Εθνική Ομάδα. Ήταν τεράστια τιμή και περηφάνια να αγωνίζομαι με το εθνόσημο στο στήθος και να εκπροσωπώ την πατρίδα μου μέσα στο γήπεδο. Κάθε καλοκαίρι ξεκινούσε με ανυπομονησία και όνειρα για τις μεγάλες διοργανώσεις, συναίσθημα που δεν άλλαξε ποτέ όσα χρόνια κι αν πέρασαν. Στην Εθνική Ομάδα ένιωσα τις μεγαλύτερες χαρές και λύπες της καριέρας μου, είναι η ομάδα που αγάπησα περισσότερο από κάθε άλλη.

Θέλω να ευχαριστήσω την ομοσπονδία, τους προπονητές μου, όλους όσους συνεργάστηκα μα πάνω από όλα τους συμπαίκτες μου όλα αυτά τα χρόνια. Ζήσαμε ανεπανάληπτες στιγμές εντός και εκτός παρκέ, που θα μας συνδέουν για πάντα. Αυτό που μετράει περισσότερο είναι πως τόσο στα καλά, όσο και στα άσχημα, λειτουργούσαμε ως οικογένεια και νιώθαμε κάτι μοναδικό για αυτή την ομάδα. Το συναίσθημα να παίζεις για την Ελλάδα, δυστυχώς δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια.

Το κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες γενιές και το διαφυλάξαμε μέσα στο γήπεδο και την καρδιά μας. Ελπίζω και θα με γεμίσει με ακόμα μεγαλύτερη περηφάνια να διαπιστώσω στο μέλλον πως η δική μου γενιά μεταλαμπάδευσε και στις επόμενες αυτό το αίσθημα ευθύνης, περηφάνιας και τιμής για την εθνική ομάδα. Θα είναι χαρά ανυπέρβλητη τα παιδιά που ξεκίνησαν να παίζουν μπάσκετ βλέποντας εμάς στην τηλεόραση και στο γήπεδο να μας ξεπεράσουν και να κάνουν ακόμα πιο “πλούσια” την παράδοση και την ιστορία της επίσημης αγαπημένης.

Νίκος Ζήσης»


Μπορεί να μην σε ξαναδούμε στο παρκέ με τα γαλανόλευκα. Μπορεί να μην είσαι στον πάγκο ή στην εξέδρα βλέποντας τις προσπάθειες των συμπαικτών σου. Μπορεί να μην σκοράρεις ή να πασάρεις με το δικό σου μοναδικό τρόπο, καταθέτοντας την ψυχή σου για να πάρει τη νίκη η Εθνική, αλλά κανείς δε θα πιστεύει πως δεν είσαι εκεί. Ήσουν, είσαι και θα είσαι ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια της Εθνικής. Καιρός να χαρείς του γιούς σου και να κάνεις τα μπάνια που στερήθηκες τόσα καλοκαίρια.

Αρχηγέ, Νίκο Ζήση, είσαι η Εθνική και σε ευχαριστούμε για όλα.

Άγγελος Ανδριόπουλος
Μοιραστείτε το!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μόλις εγκριθεί το σχόλιο σας θα δημοσιευτεί...
-Δεν θα εγκριθούν σχόλια προσβλητικά,
-Δεν θα εγκριθούν σχόλια απο τους γνωστούς - άγνωστους που προσπαθούν να "μειώσουν" την εικόνα της σελίδας μας...

Digital Clock + Date

Αρχειοθήκη ιστολογίου