Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Επεισόδιο 1: Μπάσκετ όπως λέμε ζωή by Γρηγόρης Ραλλάτος!

Καλησπέρα και ευχαριστώ για την έκφραση ιδεών, αυθόρμητων και ειλικρινών. Ως άνθρωπος που αγαπά τον ανταγωνισμό, ίσως φανώ και κουραστικός.

Μπάσκετ λοιπόν ένα άθλημα που για τόσους διαφορετικούς αθλητές, σημαίνει τόσα διαφορετικά πράγματα. Τι έχει στη καρδιά του ένας αθλητής; Τι τρέφει τον εγωισμό του και κινητροδοτεί τη προσπάθεια; Μια προσπάθεια που απαιτεί ψυχική και σωματική καταπόνηση.

Κάποιος έχει κίνητρο τα χρήματα και μια καλύτερη ζωή, κάποιος για να εντυπωσιάσει πρώτα το ΕΓΏ του και ύστερα ότι θεωρεί σημαντικό. Άλλος απλά για εκτόνωση, παρέα ή ψυχαγωγία. Οτιδήποτε από τα παραπάνω μας δίνει ευχαρίστηση ξεκινά να τρέφει το "μικρόβιο" του αθλητισμού από νωρίς, ενώ σε στιγμές απόγνωσης θα γίνει ο ανεξήγητος πόθος ή δύναμη για τη συνέχεια.

Ωραίο το μπάσκετ και προσωπικά με εκφράζει με πολλούς τρόπους. Τι συμβαίνει λοιπόν όταν τελειώσει; Τι είναι αυτό που δίνει κίνητρο για ζωή; Τυχερός αυτός που εξασκεί ως επάγγελμα αυτό που αγαπά και είναι καλός σ'αυτό. Οι εξωτερικοί αντιπερισπασμοί πολλές φορές δημιουργούν πρόβλημα στο σπίτι ή αντίστροφα το πρόβλημα στο σπίτι απασχολεί τόσο το μυαλό ώστε να μην υπάρχει χρόνος για απλές, καθημερινές συναναστροφές. Λαμβάνονται εδώ υπόψιν όλες οι παράμετροι του ελεύθερου χρόνου- σχέσεις, φίλοι, καφές- διότι και εκεί έχουμε ένα προφίλ να υπερασπιστούμε, να διασκεδάσουμε και να ψυχαγωγηθούμε μέσω εμπειριών.

Παρομοιάζετε λοιπόν κατά μια έννοια το αθλητικό με το κοινωνικό μας πρόσωπο ΌΜΩΣ, μεγάλο αυτό το όμως διότι ένας αθλητής γνωρίζει τι σημαίνει θυσία, τι σημαίνει διοίκηση και κανόνες, λόγος και ηγεσία, αλλά και καρδιά, πάθος, υπομονή, ιδρώτας, συμπόνια και κουράγιο και Θυσία ξανά και ξανά.

Όταν όλα αυτά λοιπόν πρέπει να συντονιστούν στην καθημερινότητα ο ρόλος γίνεται περίπλοκος. Τότε είναι που βλέπεις μεγάλους αθλητές-ηγέτες να μπερδεύουν τα λόγια τους, να χάνουν τα πατήματα τους ή τις περιουσίες τους, ακόμα και να διαλύουν οικογένειες.

Σίγουρα θα αναρωτηθεί ένας αθλητής στη ζωή του, έστω και μια φορά: Ποιόν να ρωτήσω τώρα που η δουλειά μου είναι κάτι άλλο, δεν ιδρώνεις στο σώμα πλέον αλλά στο μυαλό, κάτι που χρειάζεται μια σφαιρική άποψη; την ώρα που υπάρχουν γύρω έμπειροι άνθρωποι ακόμα και αν τους θεωρώ "μικρούς", πώς πετυχαίνω σε μια επιχείρηση, όπως έχω μάθει να πετυχαίνω σε ότι κάνω; Πού είναι ο coach και ποιά διοίκηση θα με τιμωρήσει (πούλμαν) για τα λάθη μου ώστε να επανέλθω;

Για μένα λοιπόν η αλήθεια βρίσκεται στα εξής:
Φορώντας μια στολή όλα είναι δανεικά...

Παίζουμε σε σωματεία που θα χαθούν πολύ μετά από εμάς, για ένα άθλημα που θα μείνει πολύ μετά από εμάς, που και στα βιβλία να γραφτούμε ως οι καλύτεροι, δε θα μας θυμούνται για πολύ.

Αρκετά σας κούρασα και καταλήγω πως εγώ έμαθα. Ας συγκρίνουμε το μπάσκετ με τη ζωή και ας ψάξουμε να βρούμε τρόπους οι ικανότητες μας -γιατί είναι πολλές- να πάρουν μονοπάτια που δεν θα τρέφουν μόνο προσωρινά κίνητρα. Ας εκμεταλευτούμε σωστά ευκαιρίες να φροντίσουμε σε βάθος τον αθλητικό μας εαυτό σωστά και για πάντα.

Καλή συνέχεια σε όλους με ένα καλοκαίρι γεμάτο ΜΠΆΣΚΕΤ και ιδρώτα, τα λέμε σύντομα σε νέα κουραστικά επεισόδια...
Μοιραστείτε το!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μόλις εγκριθεί το σχόλιο σας θα δημοσιευτεί...
-Δεν θα εγκριθούν σχόλια προσβλητικά,
-Δεν θα εγκριθούν σχόλια απο τους γνωστούς - άγνωστους που προσπαθούν να "μειώσουν" την εικόνα της σελίδας μας...

Αρχειοθήκη ιστολογίου