Γιατί κάποιοι ξέρουν να τιμούν τους… τσάρους!

Του Νίκου Βαγγέλη

Θοδωρής Παπαλουκάς: ένας “τσάρος” που έφυγε από την Ελλάδα σαν αποδιοπομπαίος τράγος. Ένας σούπερ σταρ, που δεν κατάφερε να στεριώσει ποτέ στην ομάδα της καρδιάς του (Ολυμπιακό), κουβαλώντας για πάντα τη… ρετσινιά του “αποτυχημένου”.
Του ηγέτη των… τριών εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, που δεν κατάφερε να επαναφέρει τους Πειραιώτες στην κορυφή. Και το χειρότερο; Τη χρονιά της αποχώρησής του, σάρωσαν τα πάντα στο πέρασμά του

ς…

Ποιό είναι όμως το σπίτι του διεθνούς πλέι μέικερ; Μα φυσικά η Μόσχα. Κι εκεί επέστρεψε. Εκεί τον αγαπάνε, ξέρουν ποιός πραγματικά είναι και εκτιμούν την τεράστια κλάση του, κάτι που φάνηκε ακόμα και τώρα. Τί κι αν είναι πλέον 36 χρονών και η καριέρα του έχει πάρει την κατιούσα. Κατά την είσοδό του… στο παλάτι του, έγινε “σεισμός”. Το κοινό της ΤΣΣΚΑ ξέχασε για λίγο το ματς με την Εφές Αναντολού και επικεντρώθηκε στον πιο επιτυχημένο ξένο παίκτη που έχει φορέσει την φανέλα της ομάδας του.

Μπορεί αυτή τη φορά να φορούσε το “44”, αντί για το “4”, όμως οι μνήμες επανήλθαν πάρα πολύ εύκολα. Γιατί κάποιοι… δεν είναι αγνώμονες. Εκτιμούν τις τεράστιες μπασκετικές αξίες. Τον αποθέωσαν και τον ανέδειξαν σε κεντρικό πρόσωπο, δίνοντας στο παιχνίδι εορταστικό χαρακτήρα “επαναπατρισμού”. Ένα πάρτι προς τιμήν του και ο ίδιος έδειξε να το απολαμβάνει, γιατί εδώ ποτέ δεν το είχε γευτεί…

Τί σημαίνει άραγε ο Θοδωρής Παπαλουκάς για το ευρωπαϊκό μπάσκετ; Η απάντηση είναι πως πρόκειται για ζωντανό θρύλο. Έναν απόλυτο ηγέτη, φτιαγμένο για μεγάλα παιχνίδια, που έκανε την ΤΣΣΚΑ υπερδύναμη στην Ευρώπη.

Τί είναι για εμάς τους Έλληνες; “Αποτυχημένος”, για τους Ολυμπιακούς, “γαύρος”, για τους Παναθηναϊκούς και “τσάρος”, για τους υγιώς σκεπτόμενους μπασκετικούς, που αντιλαμβάνονται κάποια πράγματα και δεν επηρεάζονται από τις οπαδικές τους αποχρώσεις.
Ποιος είναι όμως ο Θοδωρής Παπαλουκάς; Ο “τσάρος” της ΤΣΣΚΑ Μόσχας ή ο… αποδιοπομπαίος τράγος των “ερυθρολεύκων”; Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για μία τεράστια προσωπικότητα, που δεν κατάφερε όμως ποτέ να “δέσει” με τον κόσμο του Ολυμπιακού. Και ίσως με τον ίδιο τον Ολυμπιακό. Όπως όλοι οι μεγάλοι έρωτες που δύσκολα έχουν γλυκιά κατάληξη, αλλά πάντα έχουν και θα έχουν σκαμπανεβάσματα… αγάπης και μίσους.

Παρά το γεγονός πως από μικρό παιδί ήταν βαμμένος κόκκινος και είχε θέσει ως στόχος να οδηγήσει την ομάδα της καρδιάς του στους τίτλους. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που τον κατηγόρησαν για τις δύο κρίσιμες χαμένες ελεύθερες βολές στον τέταρτο τελικό με τον Παναθηναϊκό, οι οποίες ενδεχομένως και να στέρησαν και το πρωτάθλημα από την ομάδα του λιμανιού.

Όμως, ο “Τεό” ήθελε περισσότερο από τον καθένα να τις βάλει, προκειμένου να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Αυτός ήταν και ο βασικότερος λόγος για τον οποίο τα πόδια του έγιναν… ασήκωτα από το βάρος και αστόχησε. Άσχετως αν στην επόμενη φάση επανόρθωσε με ένα φοβερό κόψιμο πάνω στον Ντρου Νίκολας, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα ήταν “στρατηγός” πάνω στο παρκέ.

Ένιωσε σαν τον Άτλαντα που κουβαλούσε -κατά την ελληνική μυθολογία- το θόλο του ουρανού πάνω από τη γη. Ωστόσο, τα μπράτσα του δεν αποδείχτηκαν τόσο στιβαρά, όσο του γιου του Τιτάνα και “λύγισε” και το μυαλό του τόσο “ανέγγιχτο” από τις συνθήκες. Ανθρώπινο και κανένας δεν δικαιούται να τον κατηγορήσει γι΄ αυτό…

Στα χρόνια της… νιότης

Κάτι άλλο που δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, είναι το τί είχε συμβεί στο ΣΕΦ μετά τον πρώτο τελικό. Ο κόσμος αποθέωσε τον Ντούσαν Ίβκοβιτς και τους παίκτες του, παρά το “μπρέικ” του Παναθηναϊκού, όμως μερίδα αυτού δεν έχασε την ευκαιρία να πει μερικά… γαλλικά στον 34χρονο -τότε- πλέι μέικερ. Αυτό ενισχύει την άποψη που προαναφέραμε. Ο Παπαλουκάς δεν είχε ποτέ τη σχέση με τον κόσμο, που είχαν παλαιότεροι αρχηγοί της ομάδας, όπως ο Αργύρης Καμπούρης, ή ο Μίλαν Τόμιτς. Δεν έγινε ποτέ γι’ αυτούς… σημαία. Αυτό οφείλεται και στο γεγονός πως περίμεναν πολύ περισσότερα από αυτόν. Και στις δύο του θητείες τον έβλεπαν ως “Μεσσία”. Ως τον άνθρωπο που θα σπάσει την “πράσινη” αυτοκρατορία και θα φέρει ξανά τίτλους στο λιμάνι. Αυτό το κατάφερε εν μέρει, αλλά πάντα κάτι… έλλειπε. Το 2002 ο Ολυμπιακός απέκλεισε τον Παναθηναϊκό στον ημιτελικό του Κυπέλλου, με τον πρώην άσο του Πανιωνίου να έχει τεράστια συμβολή στο θρίαμβο της ομάδας του. Ακολούθησε η νίκη επί του Αμαρουσίου και ο πρώτος τίτλος μετά από έξι ολόκληρα χρόνια… Ο Παπαλουκάς ήταν καλός και στη σπουδαία πρόκριση επί του “αιωνίου” αντιπάλου στα ημιτελικά του πρωταθλήματος και στους τελικούς βρέθηκε η ΑΕΚ. Το αρχικό 2-0 είχε φέρει τον Ολυμπιακό… αγκαλιά με την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Όμως, στη συνέχεια η Ένωση έκανε την ολική επαναφορά, θριαμβεύοντας. Ο Λευτέρης Σούμποτιτς έριξε μερίδιο ευθύνης στον Παπαλουκά, καθώς όταν προέκυψαν τα προβλήματα με τους Αλφόνσο Φορντ και Τζέιμς Φόρεστ, δεν κατάφερε να πάρει την ομάδα στις πλάτες του, αφήνοντας τον Μίλαν Τόμιτς και τον Στεφάν Ρισασέ να παλεύουν μόνοι τους.

Ακολούθησε το πρώτο του “διαζύγιο” με τους Πειραιώτες, καθώς δεν δέχτηκε τη δραματική μείωση αποδοχών που του προτάθηκε. Στη συνείδηση του κόσμου είχε περάσει πως ο Παπαλουκάς ήταν ο “προδότης”, που άφησε την ομάδα σε μία δύσκολη στιγμή για το παχυλό συμβόλαιο της ΤΣΣΚΑ. Αυτό κατέστη σαφές όταν επέστρεψε ως αντίπαλος, όχι στο ΣΕΦ, αλλά στο κλειστό του Κορυδαλλού. Η υποδοχή ήταν… ala Ζάρκο και συνοδεύτηκε από “γιούχα” και χαρτονομίσματα.

Ωστόσο, η πορεία του στους Μοσχοβίτες έκανε τους πάντες στο λιμάνι να τον αναπολήσουν. Ο “αποτυχημένος Θοδωρής”, έγινε ο… τσάρος της “ομάδας του Στρατού”, οδηγώντας την σε έξι σερί φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα, ενώ κατέκτησε αμέτρητες προσωπικές διακρίσεις. Μετά το φάιναλ φορ της Πράγας, ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να τον κάνει και πάλι δικό του, όμως ο “Τεό” δεν άντεξε να πάει στον “αιώνιο” αντίπαλο, για να εκδικηθεί την πρώην ομάδα του.
Μετά από τις επιτυχίες που είχε με την ΤΣΣΚΑ, αλλά και με την εθνική μας ομάδα, ο κόσμος του Ολυμπιακού, άρχισε να αναθεωρεί τις απόψεις του. Έτσι, το καλοκαίρι του 2008 ο Θοδωρής Παπαλουκάς πήρε τη μεγάλη απόφαση, επιστρέφοντας στο λιμάνι. Οι Πειραιώτες τον υποδέχθηκαν ως τον απόλυτο σταρ του ευρωπαϊκού μπάσκετ, αλλά ο ίδιος δεν κατάφερε ποτέ να φανεί αντάξιος των προσδοκιών τους.

Ποτέ δεν τόλμησε να πάρει την ομάδα στις πλάτες του στους τελικούς με τον Παναθηναϊκό και αυτό έκανε το… γυαλί να ραγίσει. Μετά από την επιστροφή του Ντούσαν Ίβκοβιτς στον πάγκο της ομάδας, κάποιοι πίστευαν πως ο “Σοφός” θα τον ανάσταινε. Εις μάτην… Έτσι, το γυαλί έσπασε μια για πάντα, αφήνοντας ως… προίκα δύο ακόμη Κύπελλα Ελλάδος.
Μας συγχωρείτε αν γίναμε κουραστικοί με την αναδρομή που κάναμε, όμως θεωρούμε σκόπιμο να παραθέσουμε όλα τα δεδομένα. Στο διά ταύτα… Συμφωνούμε με την άποψη πως ο Παπαλουκάς δεν έπιασε ποτέ στον Ολυμπιακό. Κι αυτό όχι επειδή ο “λευκός Μάτζικ”, όπως τον αποκαλούν οι Αμερικανοί, είχε κακή απόδοση, αλλά δεν κατάφερε να κάνει τη διαφορά στους τελικούς και να γείρει την πλάστιγγα υπέρ των μόνιμων -τα προηγούμενα χρόνια- δευτεραθλητών Ελλάδας. Δεν έγινε ποτέ το αντίπαλο δέος στον Δημήτρη Διαμαντίδη, προκειμένου να φέρει ξανά στιγμές χαράς στο λιμάνι. Αυτό είναι το θέμα. Οι περισσότεροι επικαλέστηκαν τα 3.000.000 των ετήσιων αποδοχών του.

Μόνο ο Τζος Τσίλντρες έχει πάρει μεγαλύτερο συμβόλαιο από αυτόν στην ιστορία του μπασκετικού Ολυμπιακού. Αυτό λέει πολλά και κατά πάσα πιθανότητα δημιούργησε αυτό το δυσβάσταχτο άχθος στον έμπειρο παίκτη, ο οποίος σε κάποιες περιπτώσεις, όπως οι δύο χαμένες βολές στο ΟΑΚΑ, συμπεριφέρθηκε σαν… πρωτάρης.
Μετά, λοιπόν, από την παρένθεση της Μακάμπι, που δεν ήταν καθόλου καλή, ο Παπαλουκάς επιστρέφει στο… παρελθόν και θα ξανασυνεργαστεί με τον Ετόρε Μεσίνα στην ΤΣΣΚΑ. Από πότε έχει να κατακτήσει την Ευρωλίγκα η “Ομάδα του Στρατού”; Μα φυσικά από το 2008, όταν είχε ηγέτη και MVP στον Φάιναλ Φορ της Πράγας τον Έλληνα παίκτη.

Ο “Έκτορας” ποντάρει πολλά στην εμπειρία και στην ηγετική του στόφα. Έτσι, λοιπόν, η επιλογή του να πάρει το ρίσκο και να τον ξαναφέρει στη Μόσχα ήταν κάθε άλλο παρά τυχαία. Τώρα, το αν θα δικαιωθεί θα φανεί μέσα από το πέρασμα του χρόνου. Υπενθυμίζουμε πάντως πως τώρα είναι 36 ετών κι όχι 25, όπως το καλοκαίρι του 2002, που είχε μετακομίσει για πρώτη φορά στη ρωσική πρωτεύουσα.

Το μόνο σίγουρο είναι πως εκεί ο “Τεό” δεν θα έχει το ίδιο άγχος που είχε στην Ελλάδα, καθώς εδώ είμαστε μετρ της πίεσης και δεν ξέρουμε να σεβόμαστε κάποια πρόσωπα, αλλά τα απαξιώνουμε και τα λοιδορούμε στην πρώτη ευκαιρία…