Ζητούμενο; Η Εθνική συσπείρωση!

Του Νίκου Βαγγέλη

Εγένετο Αντρέα Τρινκιέρι! Αυτός θα είναι ο νέος Ομοσπονδιακός τεχνικός και λίγο μετά από την έκδοση της επίσημης ανακοίνωσης, ακούστηκαν διάφορα τόσο για τις ικανότητες, όσο και για την… εμφάνιση του Ιταλού προπονητή. Ο καθένας κρίνεται εκ του αποτελέσματος, κι ως εκ τούτου όλα τα βιαστικά συμπεράσματα δεν είναι και τόσο ασφαλή.

Σίγουρα, η ΕΟΚ θα μπορούσε να είχε δώσει το χρίσμα σε κάποιον Έλληνα προπονητή, όπως τον Παναγιώτη Γιαννάκη ή τον Γιάννη Σφαιρόπουλο ή κάποιον… Αυτή είναι το αρμόδιο όργανο, παρακολουθεί και οφείλει να ξέρει. Ειδικά η λύση του πρώτου είναι δοκιμασμένη και έχει φέρει εξαιρετικά αποτελέσματα. Ωστόσο, το χρίσμα πήρε ο Ιταλός και πλέον καλείται να ξαναφέρει την “επίσημη αγαπημένη” εκεί που της αξίζει, δηλαδή… στην ελίτ!

Ο Τρινκιέρι δεν είναι το μεγάλο όνομα που θα κάνει “γκελ” στο κοινό. Όσοι παρακολουθούν ευρωπαϊκό μπάσκετ τον σέβονται και εκτιμούν τη δουλειά του, καθώς έχει δείξει θετικά δείγματα στον πάγκο της Καντού. Όμως, η εθνική μας έχει άλλες απαιτήσεις, πολύ μεγαλύτερες και δεν αρκούν οι θετικές εντυπώσεις. Ο πήχης μπαίνει ψηλά και το μεγάλο στοίχημα είναι να μαζευτούν (επιτέλους!) όλοι οι πρωτοκλασάτοι διεθνείς μας και να συσπειρωθούν, κάτι που δεν έγινε επί εποχής Ζούρου.

Η “μάχη” με την Ιταλία αποτελεί μεγάλη πρόκληση για τον νέο μας Ομοσπονδιακό, που ευελπιστεί πως θα έχει μια γεμάτη φαρέτρα, ώστε να δείξει στους συμπατριώτες του ποιός είναι! Εάν έχει στην προεπιλογή τους: Βασίλη Σπανούλη, Νίκο Ζήση, Νικ Καλάθη, Βαγγέλη Μάντζαρη, Κώστα Σλούκα, Νίκο Παππά, Μάικ Μπράμος, Κώστα Βασιλειάδη, Κώστα Παπανικολάου, Αντώνη Φώτση, Βλάντο Γιάνκοβιτς, Στράτο Περπέρογλου, Λουκά Μαυροκεφαλίδη, Κώστα Καϊμακόγλου, Βασίλη Καββαδά, Γιάννη Μπουρούση, Γιώργο Πρίντεζη, Ίαν Βουγιούκα, Κώστα Κουφό, Σοφοκλή Σχορτσανίτη και βγάλει την ιδανική δωδεκάδα, τότε θα πρέπει να κάνουμε όνειρα ακόμα και για μια θέση στο βάθρο.

Το μεγάλο πρόβλημα στη μετά-Γιαννάκη εποχή δεν ήταν… ούτε ο Ζούρος, ούτε ο Καζλάουσκας, αλλά η έλλειψη συσπείρωσης! Ο “Δράκος” είχε καταφέρει να δώσει ταυτότητα στην “γαλανόλευκη”. Να δημιουργήσει ένα σύνολο από 12… καμικάζι, που έδιναν και την ψυχή τους για το “εμείς” θυσιάζοντας το “εγώ”. Για να το καταφέρει έκανε… κάθαρση, κόβοντας αρκετά μεγάλα ονόματα, όμως το έργο του ήταν απόλυτα επιτυχημένο και γι’ αυτό προαναφέραμε πως οι ιθύνοντες της ΕΟΚ θα έπρεπε να εξετάσουν πιο σοβαρά την περίπτωσή του.

Όπως και να ‘χει, η επιλογή έγινε. Ο Τρινκιέρι είναι διψασμένος για διάκριση και στόχος του είναι να το μεταφέρει αυτό στους διεθνείς μας. Να τους κάνει να αποκτήσουν ξανά… φλόγα και πάθος. Γιατί από ταλέντο άλλο τίποτα. Δεν νομίζουμε πως υπάρχει άλλη ευρωπαϊκή χώρα με τόσες λύσεις σε όλες τις θέσεις, αρκεί βέβαια να υπάρχει υγεία και όταν έρθει η ώρα της επιλογής, η… δεξαμενή να είναι γεμάτη. 

Μετά το τέλος του Ευρωμπάσκετ θα μπορούμε να πούμε με μεγαλύτερη ασφάλεια τί… ψάρια πιάνει ο Τρινκιέρι. Στο χέρι του είναι να γίνει… ο Εθνικός μας σταρ, όχι λόγω της εμφάνισής του, αλλά λόγω των επιδόσεών του στην τεχνική ηγεσία της επίσημης αγαπημένης.