Η βαριά κληρονομιά των “κουμπάρων”

Του Νίκου Βαγγέλη

Η κόλαση δεν απέχει και πολύ απ’ τον παράδεισο, όμως ο δρόμος της… μοιραίας επιστροφής δεν είναι τόσο μακρινός. Ο Ολυμπιακός στέφθηκε πέρυσι Πρωταθλητής Ευρώπης για δεύτερη φορά στην ιστορία του και το σημαντικότερο είναι πως έκανε την πλειονότητα του μπασκετικού κόσμου να… παραμιλάει με το μαγικό δημιούργημα του Ντούσαν Ίβκοβιτς.

Οι “ερυθρόλευκοι” έριξαν μια γροθιά στο… κατεστημένο, αποδεικνύοντας πως μία ομάδα δεν φτιάχνεται από το… μπάτζετ, αλλά μέσω της σκληρής δουλειάς, του ομαδικού πνεύματος και της κατάθεσης ψυχής πάνω στο παρκέ. Κάπως έτσι, ήρθε λοιπόν, πέρυσι η νίκη του… Δαβίδ απέναντι στον Γολιάθ, με τον θρίαμβο στον τελικό της Ευρωλίγκα κόντρα στην ΤΣΣΚΑ.

Το ελληνικό μπάσκετ ζει εδώ και δεκαετίες μεγάλες στιγμές και πέρυσι είδε τον Παναθηναϊκό να παραδίδει τα ευρωπαϊκά του σκήπτρα στον “αιώνιο” αντίπαλό του, όπως είχε συμβεί εξάλλου και το 1997. Κοινή συνισταμένη μεταξύ των δύο περιπτώσεων, αποτελεί η παρουσία του Ντούσαν Ίβκοβιτς, που παρέλαβε και σε αμφότερες τις περιπτώσεις το τρόπαιο της Ευρωλίγκα από συμπατριώτες του (Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, Ζέλικο Ομπράντοβιτς).

Ωστόσο, πλέον τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Ίβκοβιτς και Ομπράντοβιτς κούνησαν μαντήλι και ο πήχης έπεσε κατακόρυφα, με τον κόσμο των δύο ομάδων να ξενερώνει σιγά-σιγά. Η διάδοχη κατάσταση είναι συνυφασμένη με το ελληνικό στοιχείο, καθώς ο Αργύρης Πεδουλάκης ανέλαβε τον Εξάστερο και ο Γιώργος Μπαρτζώκας τους περσινούς Πρωταθλητές Ελλάδας και Ευρώπης. Τα μέχρι στιγμής συμπεράσματα είναι κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά, με τον μεγαλύτερο προβληματισμό να υπάρχει στο ερυθρόλευκο στρατόπεδο, παρότι οι παίκτες του Μπαρτζώκα έχουν φύγει νικητές από το ντέρμπι πρωταθλήματος στο ΟΑΚΑ…

Αιτία; Μα φυσικά, η κατώτερη των προσδοκιών παρουσία τους στην Ευρωλίγκα, όπου κινδυνεύουν να αποκλειστούν από την πρώτη φάση, κάτι που έχει να συμβεί από τα “πέτρινα” χρόνια της… προ-Αγγελόπουλων εποχής! Το μεγάλο πρόβλημα θεωρητικά υπάρχει στην άμυνα, όμως κατά τη γνώμη μας η ρίζα του είναι στην απώλεια του Ντούντα, που δεν είναι πλέον στο ΣΕΦ για να κρατάει τα… χαλινάρια, παίρνοντας από τους παίκτες του το 100%, κι αυτό έχει ως συνέπεια να υπάρχει έλλειψη πάθους και πείσματος για τη νίκη.

Η… ομάδα μοντέλο πήγε περίπατο και τη θέση της πήρε ένα ανομοιογενές σύνολο, που δεν δείχνει ικανό να αλλάξει και πολλά στο μέλλον, μένοντας εγκλωβισμένο σε μια μετριότητα. Κι αν τα προηγούμενα παιχνίδια ήταν απέναντι σε δυνατούς αντιπάλους, τί να πει κανείς και για το απερχόμενο ματς με την Τσεντεβίτα; Οι Κροάτες δεν βρίσκονται και στα καλύτερά τους, όμως λίγο έλειψε να κάνουν το μεγάλο “μπαμ” στο ΣΕΦ.

Ο Ολυμπιακός επικράτησε στις λεπτομέρειες και κυρίως χάρη στα “καρύδια” του Κάιλ Χάινς, τις βοήθειες των Σλούκα, Παπανικολάου και το σούπερ πρώτο ημίχρονο του Σπανούλη. Ωστόσο, το τελικό 79-77 έμοιαζε περισσότερο με… ήττα, παρά με νίκη, φέρνοντας προβληματισμό στον κόσμο, ο οποίος ήταν ελάχιστος και αν ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν βρει άμεσα φόρμουλα βελτίωσης, τότε θα μειωθεί ακόμα περισσότερο η προσέλευσή τους.

Τα όσα έγιναν με τον Τζόι Ντόρσεϊ αποσυντόνισαν τους πάντες, όμως πλέον ο ιδιόρρυθμος παίκτης αποτελεί παρελθόν και σύντομα θα δούμε σε δράση τον Τζος Πάουελ. Έναν παίκτη με πλούσια προσόντα, αλλά διαφορετικό στυλ παιχνιδιού από αυτό του Ντόρσεϊ και η αλήθεια είναι πως θα χρειαστεί χρόνο για να “δέσει” με τους υπόλοιπους.

Όσο για τον Παναθηναϊκό; Τα πράγματα είναι λίγο πιο περίεργα. Σίγουρα το κλίμα μέχρι στιγμής είναι καλό. Όμως, η παρουσία του Ζέλικο Ομπράντοβιτς έφερε πέντε αστέρια στην φανέλα και ο Αργύρης Πεδουλάκης καλείται να διαχειριστεί έναν εκ των… Κολοσσών του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Μέχρι στιγμής δεν έχει απογοητεύσει, αλλά ούτε και έχει εντυπωσιάσει κανέναν. Έχει αλλάξει πλήρως το στυλ παιχνιδιού του Ζοτς… καταργώντας το πικ εν ρολ, όμως τα περιθώρια βελτίωσης είναι αρκετά και πέραν από την ήττα στο ΟΑΚΑ απ τον Ολυμπιακό, δεν έχει γίνει άλλη “γκέλα”… Τί πιστεύουμε; Αν αλλαχθούν άμεσα οι “λίγοι” Κίτσεν και Άρμστρονγκ, τότε μπορεί να έρθει η απογείωση, με την προϋπόθεση -βέβαια- να έρθουν και οι κατάλληλοι διάδοχοι. 

Συμπέρασμα όλων των παραπάνω; Η κληρονομιά των “κουμπάρων” είναι τεράστια και βαριά! Έχουμε πίστη στους Έλληνες προπονητές, αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως οι εκπρόσωποί μας μόνο με ξένους κατέκτησαν την Ευρωλίγκα και μάλιστα οκτώ φορές συνολικά! Ελπίζουμε κάποια στιγμή να σπάσει η παράδοση, την οποία θεωρούμε κάθε άλλο παρά τυχαία…