Η τακτική του Παναθηναϊκού

Του Μιχάλη Σταμουλάκη

Σε πολλούς φίλους του Παναθηναϊκού, αν όχι έχει ξενίσει, το λιγότερο έχουν… προκαλέσει απορίες οι κινήσεις της διοίκησης τόσο στο μεταγραφικό παζάρι, όσο και στους παίκτες που αποχώρησαν.Ας τα πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή…

Οι παίκτες που αποχώρησαν
Σίγουρα κανείς δεν θα ήθελε (τουλάχιστον φίλος του Παναθηναϊκού) να δει την ομάδα που κυριάρχησε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια σε Ελλάδα και Ευρώπη να χαλάει το πιο μεγάλο όπλο της απέναντι σε όλες τις άλλες. Την ομοιογένεια της και την χημεία της. Είχαμε, όμως, αναφέρει και σε άλλο άρθρο ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει όσον αφορά τα οικονομικά δεδομένα. Πλέον η Ελλάδα δεν είναι πρωτοπόρος σε αυτό το θέμα και είτε μας αρέσει είτε όχι, ακολουθεί ομάδες από χώρες όπως η Ρωσία, η Τουρκία και η Ισπανία. Με δεδομένο ότι ακόμα και οι Γιαννακόπουλοι που ποτέ δεν λυπήθηκαν τα χρήματα τους για τον Παναθηναϊκό αναγκάστηκαν να ρίξουν το μπάτζετ της ομάδας σε επίπεδα που είχε χρόνια να δει ο φίλος του “τριφυλλιού”. Παρότι όταν μιλάμε για το τμήμα μπάσκετ του Παναθηναϊκου, μιλάμε για την πιο πετυχημένη ομάδα στην ιστορία των ομαδικών σπορ στην Ελλάδα, που δεν παύει να είναι και σταθερά ζημιογόνος επιχείρηση, αποφάσισαν ότι θα μείνουν στο τιμόνι μέσω του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Γνωρίζοντας ανακούφιση από το γεγονός ότι η οικογένεια συνεχίζει στο “τριφύλλι”, αλλά και έχοντας την ανάγκη για προσαρμογή στη νέα εποχή, ο κόσμος προφανώς δεν ήταν προετοιμασμένος για αυτό τον κυκεώνα εξελίξεων. Για μένα κακώς. Παίκτες όπως ο Καιμακόγλου, ο Περπέρογλου, ο Βουγιούκας που βρίσκονται στο… peak της απόδοσής τους και προέρχονται από το σπουδαίο προπονητικό πρόγραμμα του μεγάλου Ομπράντοβιτς, ήταν φυσικό να δεχθούν προτάσεις από ομάδες που υπολείπονται της ιστορίας και του ονόματος του Παναθηναϊκού, αλλά που δεν υπολείπονται καθόλου στο… πορτοφόλι. Δεν μπορεί κανείς να κακίσει τον Καιμακόγλου που στα 29 του δέχθηκε να πάει στο αφιλόξενο Καζάν. Τα 2,4 εκατ. για δυο χρόνια είναι εξωπραγματικό ποσό για την εποχή. όπως και τα 2 εκατ. που έδωσαν οι Ρώσοι για τον Βουγιούκα. Ή ακόμα και τα 2 εκατ. για ένα χρόνο στον Μπατίστ από την Φενέρμπαχτσε, παρά την αδιαμφισβήτητη κλάση του. Και όπως προαναφέραμε με βάση αυτά τα ποσά ο Παναθηναϊκός εξ ορισμού ήταν απίθανο να αντιδράσει.

Τι γίνεται από εδώ και πέρα;

Πρώτα από όλα θεωρώ ότι ο μεγάλος στόχος που έχουν οι ιθύνοντες στον Παναθηναϊκό, όσο και αν αυτό ακούγεται “κάπως” σε μερικούς τη δεδομένη στιγμή, είναι η ανάκτηση των πρωτείων στην Ελλάδα. Εκεί στοχεύουν και με βάση το τι έφταιξε πέρυσι. Ο Παναθηναϊκός με τα ονόματα των παικτών που έχει αποκτήσει και αυτών που φημολογείται ότι θέλει, πηγαίνει να χτυπήσει τον Ολυμπιακό στο μεγάλο του περσινό ατού. Την δύναμη και τα γρήγορα και αλτικά πόδια στο παρκέ. Μπράμος, Σχορτσανίτης, Πάνκο είναι ακριβώς παίκτες με αυτά τα χαρακτηριστικά. Θέλετε να δούμε ποιοι λέγονται στην πιάτσα ότι θέλει; Μασιούλις ( ο Λιθουανός είναι πλήρες πακέτο για τη θέση “3” και αν μείνει μακριά από τραυματισμούς είναι ικανός να ξεχωρίσει), Λάσμε( Ελατήρια στα πόδια, πολύ γρήγορος στην άμυνα), Γκίστ( ό,τι και ο Λάσμε). Ο Ολυμπιακός έχει κρατήσει τον βασικό του κορμό από πέρυσι και δεν έχει ακόμα πολλές προσθήκες στο ενεργητικό του, άρα ο Πεδουλάκης και οι συνεργάτες του ξέρουν τι θα αντιμετωπίσουν και ποια αντίδοτα χρειάζονται.Το μόνο που χρειάζεται αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός είναι στήριξη από τον κόσμο του. Σίγουρα θα έρθουν δύσκολες βραδιές στην ομάδα αυτή και στιγμές έντονης περισυλλογής. Εκεί θα ξεχωρίσουν οι πραγματικοί οπαδοί της ομάδας που απέδειξαν τα τελευταία χρόνια όποτε χρειάστηκε ότι θα κρατήσουν την ομάδα στα δύσκολα όπως τους κράτησε και αυτούς τόσα χρόνια, από τους… πανηγυρτζήδες. Θεωρώ όμως ότι είναι ευτύχημα για την ομάδα ότι οι τελευταίοι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα.

Υ.Σ. Τα ξαναλέμε μετά τις 28 Ιουλίου.