ΜΠΑΝΕ και ΑΝΝΑ ΠΡΕΛΕΒΙΤΣ στο ΑΜΠΕ: “Οικογένειά μας και τρόπος ζωής ο ΠΑΟΚ”

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014 | 9:47 μ.μ. | Σχόλια : 0 | Κατηγορία : ΠΑΟΚ , ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ |Κορυφαίος άλλοτε στο παρκέ με την μπάλα στα χέρια, σε βαθμό που να «κόβονται» στη θέα του τα πόδια των αντιπάλων και να παραληρούν οι υποστηρικτές του στην κερκίδα! Με ισχυρά συγκροτημένη και ρεαλιστική σκέψη, έχοντας ευθύνες πλέον εκτός των τεσσάρων αγωνιστικών γραμμών, αλλά πάνω απ’ όλα λατρεμένος πατέρας. «Ο καλύτερος φίλος» όπως μελιστάλακτα φανέρωσαν τα μεγαλύτερα… επιτεύγματα της ζωής του, οι κόρες του, στην όμορφη (όπως εξελίχθηκε) παρέα που στήθηκε στα Χανιά. Λίγες ώρες πριν το All Star Game το Σαββατοκύριακο στην Κρήτη, ο Μπάνε Πρέλεβιτς και οι κόρες του, Αννα και Τέα, πρόσφεραν με περισσή ευγένεια και ζωντάνια λίγο από το χρόνο τους στο Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΜΠΕ).

Μεγάλης σημασίας ο ρόλος της πρώτης στη γιορτή του μπάσκετ, καθώς (μαζί με τον Αντώνη Βλοντάκη), παρουσίασε την εκδήλωση, υποστηρικτική η παρουσία της δεύτερης, καθώς, μένοντας στο Λονδίνο για επαγγελματικούς λόγους, εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία που της δίνεται για να βρεθεί κοντά στην αδερφή της. Με τα κορίτσια και την πολυπληθή αγωνιστική αποστολή του «Δικέφαλου» στη διοργάνωση, ο πρόεδρος της ΚΑΕ ΠΑΟΚ δε θα μπορούσε να λείπει από το νησί.  
   Το ιδιαίτερο και στενό δέσιμο πατέρα και κορών γίνεται αντιληπτό με την πρώτη ματιά: «Με τον μπαμπά έχουμε πολύ καλή σχέση, είναι μπαμπάς και φίλος μαζί, τα ξέρει όλα. Δεν έχουμε μυστικά από τον μπαμπά, από τη μαμά ναι. Ο μπαμπάς είναι κουλ, περνάμε καλά. Ισως παίζει ρόλο το ότι έχουμε μικρή διαφορά ηλικίας. Μικρότερες στο σχολείο, για παράδειγμα, μπορεί να κάναμε κάτι, να μη γράφαμε καλά σε ένα διαγώνισμα, το λέγαμε σε εκείνον. Μας απαντούσε, οκ, δεν πειράζει, θα πάτε καλύτερα στο επόμενο, αλλά μην το πείτε στη μαμά σας (γέλια). Δεν μας είπε ποτέ “όχι” σε κάτι. Γενικά, ο μπαμπάς και η μαμά μας άφηναν να κάνουμε ό,τι θέλαμε, ούτως ώστε, όταν κάναμε λάθη, να καταλαβαίνουμε ότι προσπαθήσαμε, δοκιμάσαμε, μάθαμε, προχωράμε,» αναφέρει η Αννα. 
«Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να ξέρει τι είναι αυτό. Τα κορίτσια έχουν ισχυρό χαρακτήρα και νομίζω ότι περισσότερο προστατεύουν εκείνες εμένα! Πιστεύω στις καινούριες γενιές,  πρέπει να παίρνουν ευκαιρίες, έχουν να δώσουν. Το πιστεύω όχι μόνο για τις κόρες μου. Ο καθένας όταν πετυχαίνει κάτι το πετυχαίνει μόνος του. Μικρές, όταν πήγαιναν σχολείο, τους έλεγα πως αργότερα θα κάνουν καριέρα για την… πάρτη τους,» επισήμανε ο Μπάνε. 
   Επαγγελματική καριέρα που προέκυψε για την Αννα και την Τέα μακριά από το μπάσκετ, αν και οι δύο είχαν πάντα σχέση με τον αθλητισμό (επί σειρά ετών ήταν πρωταθλήτριες στο καλλιτεχνικό πατινάζ). «Δεν είχα θέμα να τις δω με την μπάλα στο χέρι. Αν το προτιμούσαν και το αγαπούσαν, δεν είχα δικαίωμα να τους το απαγορεύσω. Αν ήταν γιοι, πιθανόν να ήταν διαφορετικά τα πράγματα,» σχολίασε ο πατέρας τους. Πρόσθεσε λέγοντας χαριτολογώντας: «Δεν ξέρω καθόλου από αγόρια, ούτε ρούχα να αγοράσω γι’ αυτά…».
   
«Το μπάσκετ στο αίμα μας…»
   Μπάσκετ μπορεί να μην έπαιξαν, για την Αννα και την Τέα, όμως, το άθλημα είναι «στο αίμα μας», όπως ομολογούν και οι δύο. Εκείνο που δεν έζησαν από κοντά και αντιλήφθηκαν αρκετά αργότερα, ήταν η μεγάλη καριέρα που έκανε ο πατέρας τους (σ.σ. η Αννα είναι γεννημένη το 1990 και η Τέα το 1992). 
   «Το όνομά μας, όπως λέτε, είναι βαρύ. Χαίρομαι πολύ όταν μου αναφέρουν τον μπαμπά, γιατί θυμάμαι λίγα πράγματα από αυτά που έκανε ως παίκτης», είναι τα λόγια της Αννας. Συνέχισε λέγοντας: «Εχω μάθει απ’ έξω, βέβαια, όλα τα βιντεάκια που υπάρχουν στο διαδίκτυο. Ακούω, επίσης, τις ιστορίες που μου διηγούνται άνθρωποι για τον μπαμπά και είναι λες και τα ζω όλα, έχω στο μυαλό πως ήτανε τότε. Θυμάμαι να μου λένε: «Ο μπαμπάς σου είναι τίγρης” και αναρωτιόμουν γιατί. Ρωτούσα τη μαμά: “Τι έχει ο μπαμπάς και τον λένε έτσι, έχει κάτι;” και μου απαντούσε “Είναι πολύ γρήγορος στο γήπεδο”. Ξέραμε από μικρές ότι η δουλειά του μπαμπά είναι το μπάσκετ. Δε γνωρίζαμε, όμως, ότι είναι αστέρι και μεγάλο όνομα. Πήγαμε, λοιπόν, σε έναν αγώνα, εγώ 15 και η Τέα 13 χρονών, σε εποχή που ο μπαμπάς ήτανε προπονητής στον ΠΑΟΚ. Μπαίνουμε στο γήπεδο και ακούμε να φωνάζουν «Ω, Μπάνε, Μπάνε», γύρισα στην Τέα και τη ρώτησα: “Τι κάνουν, γιατί φωνάζουν το όνομα του μπαμπά;” Μας εξήγησε τότε ένας γνωστός ότι αυτό που βλέπαμε δεν ήτανε τίποτα και πως ο μπαμπάς ήτανε πολύ μεγάλος». 
   Στέκονται και οι δύο στο ότι μεγαλώνοντας δεν ένιωθαν τον μπαμπά να λείπει από κοντά τους. Λέει η Αννα: «Θεωρώ ότι με την Τέα ζήσαμε περισσότερο τον μπαμπά μας, από άλλες οικογένειες που είχαν συνέχεια τους μπαμπάδες τους στο σπίτι και όχι σε αγώνες, ταξίδια ή προπονήσεις. Ο μπαμπάς όταν γυρνούσε από ταξίδι ή προπόνηση, καθόταν μαζί μας ή μας πήγαινε κάπου έξω και θα περνούσαμε ώρες οι τρεις μας. “Να ξέρετε”, λέει η μάμα, “Οτι ο μπαμπάς ήτανε ο μοναδικός αθλητής που σπάνια κοιμόταν το απόγευμα όταν είχε διπλές”. Εχουμε μια φωτογραφία που ο μπαμπάς είναι ξαπλωμένος και κοιμάται και είμαστε και οι δυο από πάνω του. Ηταν τότε εποχή ΠΑΟΚ, στη Θεσσαλονίκη. Μας έχει αδυναμία, αλλά δεν το εκμεταλλευόμαστε…».
«ΠΑΟΚ είσαι…»
   Τεράστιο κεφάλαιο και για τους τρεις ο ΠΑΟΚ. «Για μένα ο ΠΑΟΚ είναι οικογένεια, ξέρω ακούγεται δυνατό. Όταν προσβάλλουν την ομάδα το παίρνω προσωπικά, με ενοχλεί, αν και, όπως λέει ο μπαμπάς, δεν πρέπει να νιώθω έτσι, γιατί ο καθένας έχει την άποψή του. Η Θεσσαλονίκη, που λατρεύω επίσης και ο ΠΑΟΚ, είναι το ίδιο στην καρδιά μου, έχω αδυναμία και στους δύο. Γι’ αυτό και ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά στην ομάδα. Με τη θετική ενέργεια που έχει ο μπαμπάς, τη διάθεση να προσφέρει και την αγάπη του για τον ΠΑΟΚ, όλα θα πάνε καλά,» επισήμανε, πάντα χαμογελαστή, η Άννα. «Για μένα o ΠΑΟΚ είναι τρόπος ζωής. Ο ελεύθερος χρόνος που έχω είναι για την ομάδα. Είμαι και τυχερός γιατί βρίσκομαι σε μια φάση της ζωής μου που δε δεσμεύομαι με υποχρεώσεις, οι κόρες μου είναι ανεξάρτητες γυναίκες, δεν έχω καθημερινότητα που να θέλει να πάω το παιδί στο σχολείο, στο φροντιστήριο. Έκοψα, απλά, πράγματα που έκανα παλιά κάθε μέρα, όπως το να παίζω τένις,» τόνισε ο Μπάνε. 
   Η ενασχόληση με τον ΠΑΟΚ είναι ψυχοφθόρα και δύσκολη, είναι εύλογη η απορία γιατί να ασχολείται κάποιος τόσο έντονα και με πάθος με την ομάδα, χωρίς, μάλιστα, να υπάρχει η απαιτούμενη συμπαράσταση (από φιλάθλους, παράγοντες), αλλά και οικονομικό αντίκρισμα. Ο πρόεδρος του «Δικεφάλου» απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη: «Γιατί ξέρω, σύμφωνα με αυτό που πιστεύω, ότι αυτό που κάνω είναι σωστό. Χωρίς να θέλω να κολακεύσω εμένα και τη διοίκηση, νομίζω πως αν δεν είχαμε ασχοληθεί με την ΚΑΕ, πολύ πιθανόν να είχαμε πτωχεύσει. Υπήρχε λανθασμένη νοοτροπία και ανάποδη λογική, δεν ήτανε αντιληπτό ως τώρα ότι οι ομάδες είναι ανώνυμες εταιρείες. Πρέπει να πληρώνουμε ΦΠΑ, ΙΚΑ, τους εργαζόμενους, αλλιώς έχουμε συνέπειες στο υπουργείο Ανάπτυξης, όχι αν θα χάσουμε ένα ματς. Μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το Υπουργείο, το Δημόσιο. Αυτή είναι ουσία στην ομάδα και όποιος την αγαπάει τη βλέπει. Ιστορικά στον αθλητισμό, μεγάλες ομάδες εξαφανίστηκαν, όχι γιατί δεν πήγαν καλά αγωνιστικά, αλλά από οικονομικά προβλήματα. Εφόσον είσαι νοικοκυρεμένος και κακή αγωνιστικά να έχεις, θα το ξεπεράσεις. Το οικονομικό θέμα μπορεί να σε εξαφανίσει». Κάποιοι στιγμή, βέβαια, όπως εξήγησε με έμφαση ο Μπάνε Πρέλεβιτς «o κύκλος μου στον ΠΑΟΚ θα κλείσει, γιατί έτσι πρέπει. Για να ανοίξει κάποιος άλλος. Αυτό θα γίνει όταν πετύχουμε το στόχο μας. Θέλω ο ΠΑΟΚ να βγει από το άρθρο 99, που σημαίνει να εξοφλήσει όλα τα χρέη του. Ο ρόλος μου, από εκεί και μετά, τελειώνει. Να βρεθεί, αν είναι δυνατό, σε αυτό το διάστημα και ιδιοκτήτης, περίπτωση στην οποία και πάλι ο δικός μου ο ρόλος θα έχει επιτευχθεί». 
   Η κουβέντα έκλεισε με τον πιο απλό και συνάμα «δυνατό» λόγο από τον διοικητικό επικεφαλής του ΠΑΟΚ. «Δε με ενδιαφέρει το πόσο μεγάλο όνομα ήμουν ως αθλητής. Δε βλέπω ουσία στην καθημερινότητά μου από αυτό. Ήμουν όνομα, ωραία, και; Αύριο είναι μια άλλη μέρα…».
Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΡΟΥΛΑ ΑΒΡΑΜΙΔΟΥ)