Να δούμε λίγο πέρα απο το… θέατρο

Του Μιχάλη Σταμουλάκη

Η Ισπανία έκλεισε ένα “χρυσό κύκλο” που ξεκίνησε το 1999 από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων της Λισαβόνας, όπου με ηγέτη τον 19χρονο -τότε- Ναβάρο είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο. Από τότε οι “φούριας ρόχας” διέγραψαν μια ξέφρενη πορεία βασισμένη στο ταλέντο της φουρνιάς των γεννηθέντων το 1980, τους οποίους συμπλήρωναν κάθε χρόνο οι προσθήκες κάποιων ταλαντούχων ή έμπειρων παικτών.
Είναι χαρακτηριστικό πως τα τελευταία δεκατρία χρόνια αυτή η ομάδα έμεινε μακριά από το βάθρο μόλις τρεις φορές (2002, 2005, 2010), ενώ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ του 2006 και στα Ευρωμπάσκετ του 2009 και του 20011. Αργυρό στα Ευρωμπάσκετ του 2003, 2007 και στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου και του Λονδίνου, καθώς και χάλκινο στο ευρωπαϊκο του 2001. Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει… σιχτιρίσει τον τρόπο που αγωνίζονται οι Ισπανοί με τους θεατρινισμούς και τα χτυπήματα… ηλεκτροπληξίας στο παρκέ με ηγέτη και σε αυτόν τον τομέα τον Ναβάρο.
Όποιος όμως απομονώσει αυτές τις συμπεριφορές δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί το απίστευτο ταλέντο αυτής της ομάδας, σε συνδυασμό με την άρτια οργάνωση που διαθέτουν οι Ίβηρες στο θέμα των υποδομών και στο πώς εξελίσσουν τους αθλητές τους.
– Μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος τον Ναβάρο που χωρίς να διαθέτει τα αθλητικά προσόντα άλλων παικτών, διαλύει τις αντίπαλες άμυνες συστηματικά εδώ και δέκα χρόνια;
– Μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει τον Πάου Γκασόλ που στη Λισαβόνα το 1999 ήταν αναπληρωματικός και τώρα θεωρείται ένας από τους καλύτερους ψηλούς στον κόσμο; Ή τον αδερφό του, Μαρκ, που πλέον μόνο εμπαθής θα πρέπει να θεωρείται κάποιος, λέγοντας ότι αγωνίζεται στην ομάδα για χάρη του Πάου, καθώς έχει δείξει εκπληκτική βελτίωση τα τελευταία χρόνια όντας αναντικατάστατο στέλεχος των Memphis Grizzles.
– Μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει την εκπληκτική φουρνιά των Ισπανών στους πλέι μέικερ και γενικά στους γκαρντ; Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις… Ρούμπιο, Ροντρίγκεθ, Λόπεζ, Καλντερόν, Kαμπέθας και στην περιφέρεια Ρούντι, Ναβάρο, μαζί με τους νεότερους Γιούλ και Κλαβέρ. – Μα πάνω από όλα μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την οργάνωση, τον προγραμματισμό και το μεράκι των ανθρώπων της ισπανικής ομοσπονδίας; Με το ισπανικό πρωτάθλημα να θεωρείται δικαίως το καλύτερο στον κόσμο, όχι μόνο από πλευράς ομάδων, αλλά από πλευράς κόσμου, νοοτροπίας, marketing. Άνθρωποι που ξέρουν το αντικείμενο, προσαρμόζονται σε αυτό που επιτάσσει η εποχή και δεν παλεύουν όλο το χρόνο να πάρουν μια χορηγία από τον αντίστοιχο… ισπανικό ΟΠΑΠ και το TVE (την αντίστοιχη ΕΡΤ). Και που εκμεταλλεύονται προς τέρψιν του ισπανικού μπάσκετ κάθε σπουδαίο παίκτη που έχει γαλουχηθεί στην χώρα τους (Ιμπάκα, Μίροτιτς). Μια ματιά στην επίσημη ιστοσελίδα της Ισπανίκης Λίγκα θα σας πείσει www.acb.com.
Αντί, λοιπόν, να συνεχίζουμε το γαϊτανάκι των θεατρίνων και αχώνευτων Ισπανών, ίσως θα ήταν καλό να ξεστραβωθούμε και να ρίξουμε μια ματιά στον τρόπο οργάνωσής τους και στο πώς δημιουργήθηκε αυτή η αυτοκρατορία, η -για πολλούς- κορυφαία ομάδα σε διάρκεια που εμφανίστηκε ποτέ. Το αν χαλάνε οι ίδιοι πολλές φορές την εικόνα τους, είναι πρόβλημά τους και εμάς θα ήταν το τελευταίο που θα έπρεπε να μας απασχολεί.