ΝΙΚΟΣ ΛΑΤΡΟΒΑΛΗΣ: Κρίση και στο ελληνικό μπάσκετ;

Ο team manager και υπεύθυνος για το scouting της ομάδας μπάσκετ του Ικάρου Καλλιθέας, Νίκος Λατρόβαλης, καταθέτει τις απόψεις του για τις επιπτώσεις που προκαλεί η οικονομική κρίση στο χώρο του μπάσκετ, αλλά και για τις λύσεις που μπορούν να δοθούν από τα ίδια τα σωματεία.

Του Νίκου Λατρόβαλη

Αν και το μπάσκετ αποτελεί πλέον αναμφίβολα το εθνικό μας άθλημα και οι επιτυχίες που έχουμε γευτεί τόσο σε εθνικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο είναι πέραν κάθε αμφιβολίας, ωστόσο η κρίση στην οικονομία πέρασε αλυσιδωτά και στους κόλπους της καλαθόσφαιρας, είτε με τη μορφή μειωμένων επιχορηγήσεων είτε με τους περιορισμούς των budget των σωματείων, γεγονός που αντανακλάται και στην ποιότητα του ίδιου του αθλήματος.

Βεβαίως, ανάλογες συνθήκες συναντά κανείς σε όλες τις κατηγορίες, στα παιδικά και εφηβικά τμήματα, ακόμα και στις ακαδημίες εκμάθησης των βασικών στοιχείων του αθλήματος. Οι λόγοι είναι προφανείς: στο πλαίσιο των γενικότερων περικοπών, το επίπεδο της προπονητικής έχει βιώσει σημαντική κάμψη, αφού λίγοι πλέον (ίσως μόνο οι ρομαντικοί του αθλήματος) είναι οι πραγματικοί δάσκαλοι που ασχολούνται συστηματικά με αυτό. Ως αποτέλεσμα, οι ομάδες δε δίνουν την απαιτούμενη σημασία στη διδασκαλία των αρχών του μπάσκετ (δυστυχώς, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις παιδιών που φτάνουν στο εφηβικό τμήμα του σωματείου τους και αγνοούν έννοιες όπωςblock out, άμυνα στην αδύνατη πλευρά κλπ). Όλα αυτά τα δυσάρεστα γεγονότα, βεβαίως, συμβάλλουν, όπως προαναφέραμε, στην πτώση της ποιότητας και την συνεπακόλουθη μείωση του ενδιαφέροντος για το άθλημα που τόσο πολύ έχουμε αγαπήσει οι Έλληνες.

Επειδή όμως, αποτελεί πεποίθησή μου ότι, για κάθε πρόβλημα υπάρχει και μια λύση, αρκεί να το αντιμετωπίσουμε με τη μέθοδο out of the box (δηλαδή να αναζητούμε την επίλυσή του σε καινοτόμες και πρωτοποριακές ιδέες), θεωρώ ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση, η λύση είναι πραγματικά τόσο μακριά αλλά και τόσο κοντά μας! Με άλλα λόγια, οι ιθύνοντες του αθλήματος πρέπει να στρέψουν την προσοχή τους με συνέπεια και υπευθυνότητα στο εσωτερικό της ομάδας τους. Η δημιουργία τμημάτων υποδομών, στελεχωμένων από έμπειρους και καταρτισμένους προπονητές με αγάπη για το άθλημα και τα παιδιά αποτελεί το πρώτο αλλά βασικό βήμα. Μέσα σε αυτά τα φυτώρια θα διδάσκονται με μεθοδικότητα και υπομονή τα βασικά στοιχεία του μπάσκετ και θα δίνεται η δυνατότητα στους προπονητές να εντοπίζουν τις σωματικές και αθλητικές ικανότητες των παιδιών καθώς και να αξιοποιούν και προωθούν τα νέα ταλέντα, που μελλοντικά θα στελεχώσουν τις πρώτες ομάδες.

Επομένως, η σωστή, συνεπής και υπεύθυνη δουλειά στις ακαδημίες θα συμβάλλει έστω και μερικώς -ωστόσο πολύ ουσιαστικά- στην εξεύρεση ή ακόμα και στη δημιουργία ταλαντούχων αθλητών, οι οποίοι, χωρίς τα μεθοδικά αυτά βήματα θα «εξαφανίζονταν». Μελλοντικά, αυτή η κίνηση θα έχει ως αποτέλεσμα τη συμμετοχή ολοένα και περισσότερων Ελλήνων αθλητών στην επαγγελματική κατηγορία και την επόμενη μείωση των ξένων στο ελληνικό πρωτάθλημα, γεγονός που, εκτός των άλλων, θα έχει άμεση επίδραση και στο επίπεδο της Εθνικής ομάδας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το φαινόμενο ότι χώρες με παράδοση στο μπάσκετ, τόσο σε επίπεδο Εθνικής ομάδας, όσο και στη δυναμική των πρωταθλημάτων τους, όπως η Ισπανία και η μεγάλη των «πλάβι» σχολή, επένδυσαν στο παρελθόν και εξακολουθούν και στις μέρες μας να ρίχνουν βάρος στα αναπτυξιακά τμήματα και στις ακαδημίες εκμάθησης, δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό σπουδαίους αθλητές και σημαντικές ομάδες.

Προς επίρρωση της σημασίας που έχει για το ελληνικό μπάσκετ, η «ανακάλυψη» και αξιοποίηση των νέων ταλέντων, αποτελεί πεποίθησή μου ότι το κράτος οφείλει να ενισχύσει την προσπάθεια αυτή, και μα θεσμοθετήσει τη συμμετοχή σε όλα τα εθνικά πρωταθλήματα από την Α2 κατηγορία και κάτω ενός τουλάχιστον αθλητή ηλικίας κάτω των 22 ετών στην πενταδα.

Σίγουρα, όλα τα παραπάνω αποτελούν κάποιες σκέψεις μόνο, οι οποίες βέβαια προέρχονται από μακρόχρονη εμπειρία και αληθινή αφοσίωση στο άθλημα. Πάντως τα προβλήματα που ταλανίζουν το μπάσκετ, όπως και τον αθλητισμό, εν γένει, θεωρώ ότι θα λυθούν ομαδικά και με πνεύμα συνεργασίας όπως συνηθίζει διαχρονικά η φυλή μας στις δύσκολες καταστάσεις.