ΝΤΟΜΙΝΙΚ ΟΥΙΛΚΙΝΣ: Μια ζωή γεμάτη highlights!

Είναι ένας από τους μεγαλύτερους σκόρερ όλων των εποχών, καθώς κι ένας από τους πλέον θεαματικούς παίκτες που γνώρισε ποτέ το άθλημα του μπάσκετ. Την ίδια ώρα όμως, είναι κι ένας από τους πιο υποτιμημένους σταρ που έχουν υπάρξει στην ιστορία των ομαδικών αθλημάτων. Χαρισματικός, αμφιλεγόμενος, γοητευτικός και άστατος. Αυτός είναι ο Ντόμινικ Ουίλκινς, γνωστός και ως «Human Highlight Film». Το Cobrasports.gr ξετυλίγει βήμα-βήμα τα highlights της ζωής του.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αξιολογήσει κανείς την καριέρα ενός μεγάλου παίκτη. Κάποιοι θα τον κρίνουν με βάση τους τίτλους που έχει κατακτήσει. Άλλοι πάλι με βάση τις ατομικές του διακρίσεις. Και τέλος, υπάρχουν κι αυτοί που θα τον κρίνουν, λαμβάνοντας υπόψη αποκλειστικά την επίδραση που είχε στο άθλημα που υπηρέτησε. Στην περίπτωση του Ντόμινικ Ουίλκινς έχουμε ποσοστό επιτυχίας της τάξεως του 66.6 %, τουτέστιν δυο στα τρία. Οι ατομικές του διακρίσεις βγάζουν μάτια: 9 φορές All Star, 7 επιλογές στις Καλύτερες Πεντάδες του NBA, ένας τίτλος πρώτου σκόρερ (1986), δυο βραβεία σε διαγωνισμούς καρφωμάτων (1985, 1990), 11ος σκόρερ σε σύνολο πόντων στην ιστορία του NBA (26.668) και 14ος σε μέσους όρους πόντων με 24.8. Αυτά (και άλλα πολλά), όσον αφορά τις ατομικές του διακρίσεις. Αναφορικά με την επίδραση που είχε στο άθλημα, τί να λέμε τώρα; Ο όρος «κάρφωμα» έχει καταντήσει να θεωρείται συνώνυμος του ονόματός του. Σύμφωνοι, υπήρχαν ο Τζούλιους Έρβινγκ και ο Ντέιβιντ Τόμπσον πριν από αυτόν που είχαν κάνει της μόδας τις «πτήσεις» προς τα αντίπαλα καλάθια, όμως ουδείς προ του Ντόμινικ δεν είχε να επιδείξει τέτοιο ανεξάντλητο ρεπερτόριο και τόσες ασύλληπτες εμπνεύσεις στις τελικές του προσπάθειες. Ο «Human Highlight Film», κακά τα ψέματα, υπήρξε ο ιερός προφήτης των μετέπειτα highflyers. Ο Σον Κεμπ, ο Κόμπε Μπράιαντ, ο Βινς Κάρτερ, ο Τρέισι Μαγκρέιντι, ο Λεμπρόν Τζέιμς, ο Γκραντ Χιλ, ακόμα και ο παμμέγιστος Μάικλ Τζόρνταν κινήθηκαν στα μονοπάτια μιας μόδας, που ουσιαστικά πρώτος ο Ουίλκινς χάραξε. Αν δεν είναι αυτό επίδραση στο άθλημα, τότε τί είναι;

Γεγονός που μας οδηγεί αυτόματα σε αυτό που λέγαμε παραπάνω: με βάση τα κριτήρια που πρέπει να πληροί ένας μεγάλος παίκτης, ο «Ζόιντ» (σ.σ. παρατσούκλι που του κόλλησαν οι συμπαίκτες του στους Χοκς -και δη ο Τρι Ρόλινς- από τη ρούκι σεζόν του κιόλας, θέλοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο να περιγράψουν τους φρενήρεις θεαματικούς ρυθμούς που αγωνιζόταν) πιάνει τα 2/3. Το τρίτο είναι και το μεγαλύτερο «αγκάθι» του ίδιου. «Όποτε επιχειρώ να κάνω μια ανασκόπηση της καριέρας μου διαπιστώνω πως σε ατομικό επίπεδο δε μετανιώνω για τίποτα, ούτε έχω κάποιο απωθημένο. Το μοναδικό πράγμα που θα με τσιγκλάει πάντοτε είναι αυτό: πως δεν κατάφερα ποτέ να κατακτήσω ένα πρωτάθλημα στο NBA», δήλωσε χρόνια ύστερα από την απόσυρσή του. Και έχει δίκιο, διότι το δαχτυλίδι το άξιζε όσο λίγοι…

Ο Ντόμινικ (ή Ντομινίκ, αν προφέρουμε το όνομά του στη γαλλική διάλεκτο) είδε το πρώτο φως της ημέρας λίγο έξω από το Παρίσι, σε μια στρατιωτική βάση, στις 12 Ιανουαρίου του 1960. Γιος στρατιωτικού, ο «Νικ» δε θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί την καρμική σχέση που θα ανέπτυσσε στην πορεία της ζωής του με την «Πόλη του Φωτός», καθώς εκεί 36 χρόνια αργότερα και με τη φανέλα του Παναθηναϊκού θα σήκωνε τον έναν και μοναδικό μεγάλο τίτλο της καριέρας του, την Ευρωλίγκα. Βέβαια, όπως υποστήριξε χρόνια αργότερα η πρώην σύζυγός του, Νικόλ: «Τα συναισθήματά του ύστερα από την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ήταν γλυκόπικρα για τον ίδιο. Διότι ναι μεν χάρηκε που κατέκτησε έναν τίτλο, όμως και πάλι η καρδιά του εξακολουθούσε να λαχταρά το πρωτάθλημα του NBA». Ωστόσο αυτό δεν ήταν το μοναδικό ψεγάδι στη ζωή του Ουίλκινς…

Οι δυσκολίες και οι προκλήσεις ξεκίνησαν από πολύ νωρίς για τον μετέπειτα σούπερ-σταρ του NBA. Και η μεγαλύτερη εξ αυτών προήλθε από τον άνθρωπο που κανονικά υποτίθεται πως θα έπρεπε να δίνει το καλό παράδειγμα στην οικογένεια. Ο πατήρ-φαμίλιας όμως, Τζον, μόνο σωστό πρότυπο δεν ήταν καθώς εκτός από στρατιωτικός υπήρξε και μέγας λάτρης του «ωραίου φύλου». «Του πατέρα μου του άρεσαν πολύ οι γυναίκες και έλειπε συχνά από το σπίτι εξαιτίας αυτού του λόγου», δήλωνε χρόνια αργότερα η Σίνθια Ουίλκινς, αδερφή του «Νικ». Η επιστροφή της οικογένειας (τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια συνολικά) στις ΗΠΑ πραγματοποιήθηκε όταν ο Ντόμινικ ήταν ακόμα 3 ετών μόλις, όμως η εγκατάσταση τελικά στη Βαλτιμόρη δε θα εξελισσόταν σε ιδανικό οιωνό, καθώς ο «Human Highlight Film» κλήθηκε από πολύ νωρίς να σηκώσει τα οικογενειακά βάρη στους ώμους του. Με τον πατέρα του, Τζον, να εγκαταλείπει την οικογένειά του, ο μετέπειτα σμολ-φόργουορντ των Ατλάντα Χοκς κλήθηκε στα 12 του χρόνια μόλις να γίνει ο άντρας του σπιτιού. Όσο αδόκιμο όμως φάνταζε αυτό για έναν-ούτε καν έφηβο ακόμα-πιτσιρικά, άλλο τόσο ευεργετικό αποδείχτηκε στην πορεία, καθώς μέσα από αυτόν τον τρόπο αναπτύχθηκε ο έρωτας του Ουίλκινς με την μπάλα του μπάσκετ, οδηγώντας τον πρώτο στις αλάνες.

 

Όμως ακόμα και σε αυτό υπήρχε μεγάλος βαθμός δυσκολίας, όπως εξηγεί ο ίδιος: «Τα πράγματα δεν ήταν απλά. Την εποχή που ζούσα εκεί, η Βαλτιμόρη είχε τον υψηλότερο βαθμό εγκληματικότητας σε ολόκληρη την Αμερική. Ήταν πολύ σκληρή η ζωή εκεί». Και πάλι, όμως, αυτό δεν ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα στη ζωή του μικρού Ντόμινικ. Κι αυτό, διότι η μεγαλύτερη «κατάρα» του εκείνα τα χρόνια ήταν το όνομά του. Ένα όνομα που κατά τραγική ειρωνεία θα έμενε γνωστό στους κύκλους του NBA, περισσότερο ακόμα και απ’ το επώνυμό του. «Τα άλλα αγόρια στη γειτονιά τον αποκαλούσαν “κουνιστό”, διότι δεν μπορούσαν να δεχθούν ότι ένα αγόρι μπορεί να έχει ένα όνομα όπως το Ντόμινικ», δηλώνει η αδερφή του Σίνθια.

Αυτό, όμως, δεν εμπόδισε τον ίδιο να αναλάβει τα οικογενειακά βάρη που λέγαμε. Ο «Human Highlight Film», όπως τονίστηκε, από τα 12 του ήταν ο άντρας του σπιτιού. Και αν π.χ. αρρώσταινε η μητέρα του, Γερτρούδη, εκείνος αναλάμβανε να προσέξει ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια, τόσο για τα αδέρφια του, όσο και για την ίδια τη μητέρα του. Η αδερφή του, Ντόλι, θυμάται πως: «Όταν ήμουν μωρό, σε κάποια φάση είχα αρρωστήσει πολύ άσχημα και είχα πάθει επιληψία. Ο Ντόμινικ ήταν αυτός που με φρόντιζε και με περιποιούνταν τότε». «Έκανε ό,τι περνούσε απ’ το χέρι του για να επιβιώσουμε», προσθέτει μια από τις αδερφές του, η Έιπριλ.

Όμως είπαμε, όλες αυτές οι ευθύνες και οι δυσκολίες ήταν που οδήγησαν τον Ντόμινικ στο σημείο αυτό που έφτασε. Η δική του μάχη ήταν τα playgrounds της Βαλτιμόρης και το μοναδικό του όπλο η μπάλα. Εκεί, τα στοιχήματα έδιναν κι έπαιρναν, οπότε ο «Νικ» όφειλε να είναι ο καλύτερος ώστε να κερδίζει όσο το δυνατόν περισσότερα λεφτά. «Έβαζε στοίχημα 20 δολάρια το ματς τότε και με τα λεφτά που έβγαζε αγόραζε φαγητό για την οικογένεια», λέει η Σίνθια.

Και με αυτό τον τρόπο άρχισε να γεννιέται ο μύθος του Ντόμινικ, όχι απλά ως ενός πολύ ταλαντούχου παίκτη, αλλά και ως ενός θεαματικότατου αθλητή. Ενώ βρισκόταν στο γυμνάσιο ακόμα, έτυχε κάποια μεγαλύτερα σε ηλικία παιδιά να τον προκαλέσουν να καρφώσει την μπάλα. Το αντίτιμο, 20 δολάρια. Ο «Ζόιντ» θυμάται: «Ντρίμπλαρα δυο-τρεις φορές την μπάλα και ύστερα πήδηξα. Άρχισα να πηγαίνω όλο και πιο ψηλά και απολάμβανα την κάθε στιγμή. Όταν πραγματοποίησα το κάρφωμα επικράτησε σιγή σε όλο το γήπεδο. Και διακόπηκε από μένα τον ίδιο, όταν πήγα να εισπράξω τα 20 δολάρια». Ωστόσο η Βαλτιμόρη δεν ήταν το κατάλληλο μέρος, ούτε για να ανθίσει το ταλέντο του Ουίλκινς, ούτε για να μπορέσει να κάνει όνειρα για μια ήρεμη ζωή μακριά απ’ όλα τα κακοποιά στοιχεία.

Κάπως έτσι, το καλοκαίρι του 1976, στα 16 του χρόνια αισίως μετακόμισε στη γιαγιά του που ζούσε στη Βόρεια Καρολίνα της Ουάσιγκτον. Είχε φτάσει πλέον η στιγμή να ανοίξει τα φτερά του και το ταλέντο του λειτούργησε ως πιλότος σε αυτό. Ο προπονητής ενός λυκείου της περιοχής τον είχε ξεχωρίσει στις αλάνες και του έριξε την πρόταση στο τραπέζι: «Θέλουμε να έρθεις πάση θυσία να αγωνιστείς σε εμάς». Του «Νικ» δεν του πήρε πολύ για να καταλάβει πως μπροστά του είχε μια ευκαιρία ζωής και χωρίς να το πολυσκεφτεί μετακόμισε στη Ουάσιγκτον για να τον ακολουθήσει το φθινόπωρο του ίδιου έτους και η οικογένειά του. Το νέο του ξεκίνημα υπήρξε εντυπωσιακό. Η ομάδα του κέρδισε τα πρώτα 28 παιχνίδια που έδωσε, αλλά ηττήθηκε στα ημιτελικά. Αυτή θα ήταν και η μοναδική ήττα του Ουίλκινς με τη συγκεκριμένη φανέλα μέσα σε τρία ολόκληρα χρόνια. «Από το 1977 μέχρι το 1979 είχαμε το μεγαλύτερο σερί διαδοχικών νικών σε ολόκληρη τη χώρα», υποστηρίζει αναπολώντας την περίοδο εκείνη ο προπονητής της ομάδας τότε, Ντέιβ Σμιθ. Κάπου εκείνη την περίοδο ήταν που ο Ντόμινικ διαπίστωσε την πραγματική του αξία. Και δεν ήταν τόσο οι ατομικές του επιδόσεις που έκαναν τη διαφορά (αναμενόμενα ήταν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας), όσο το γεγονός ότι σε κάθε αγώνα το κοινό παραληρούσε με τις ενέργειές του, σε βαθμό φρενίτιδας. Σε κάθε αγώνα του σχολείου δεν έπεφτε καρφίτσα, ενώ αρκετοί από τους οπαδούς ακολουθούσαν την ομάδα και σε αποστολές στους εκτός έδρας αγώνες. Με τον «Human Highlight Film» δε το ντελίριο ξεπερνούσε κάθε όριο, αφού πολλοί φρόντιζαν να πηγαίνουν από την προθέρμανση ακόμα, ώστε να παρακολουθούν τις ενέργειές του ακόμα και στο «ζέσταμα».

Εκείνη την περίοδο προέκυψε και το παρατσούκλι που θα τον ακολουθούσε για το υπόλοιπο της ζωής και της καριέρας του. Το πώς, αφήνουμε να μας το εξηγήσει ο ίδιος: «Ο κόσμος τότε δεν μπορούσε να καταλάβει τί έκανα. Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς ένα ψιλόλιγνο παιδί ξεγλιστρούσε ανάμεσα στους αντιπάλους του. Έτσι άρχισαν να παρακολουθούν σε επανάληψη αγώνες ή απομονωμένα στιγμιότυπα δικά μου. Όμως και πάλι δεν μπορούσαν να δώσουν κάποια εξήγηση. Κάπως έτσι απέκτησα το παρατσούκλι “Human Highlight Film”».

Δυο σεζόν με αήττητο ρεκόρ, ισάριθμοι τίτλοι και ο Ουίλκινς μέχρι το 1979 είχε καταφέρει να αναχθεί στο απόλυτο σημείο αναφοράς της μπασκετικής Ουάσιγκτον. Πλέον, το μέλλον φάνταζε πιο ευοίωνο από κάθε άλλη φορά. Και η μοίρα του έδειχνε το δρόμο προς την καταξίωση, μέσα από τις οδούς της πανεπιστημιακής μόρφωσης.

Υπό τις οδηγίες του προπονητή, Χιου Ντούρχαμ, ο Ντόμινικ από το 1979 και μετά αποφάσισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο Πανεπιστήμιο της Georgia. Ένα γεγονός βέβαια που δεν άφησε ασυγκίνητους τους πιστούς οπαδούς του στην Ουάσιγκτον, οι οποίοι κατέφυγαν σε αίσχη προκειμένου να δείξουν τη δυσαρέσκειά τους για την απόφαση του άλλοτε αγαπημένου τους σούπερ-σταρ. Το σπάσιμο τζαμιών στο σπίτι της οικογένειας ήταν το πρώτο βήμα. Η ρίψη μπογιάς στο αυτοκίνητο της μητέρας του «Νικ», Γερτρούδης, το επόμενο. Και από κει και πέρα ακολούθησαν οι φήμες. Φήμες πως η Γερτρούδη είχε δεχτεί παράνομα λεφτά, προκειμένου να τον πείσει να αγωνιστεί στο Georgia. Φήμες πως ο ίδιος ο «Νικ» είχε χρηματιστεί. Και δε συμμαζεύεται. «Ναι, είναι αλήθεια πως η μητέρα μου ήθελε να πάω στο Georgia. Και όντως υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να μείνω εκεί που ήμουνα και να φοιτήσω στο N.C. State. Όμως στο τέλος η απόφαση ήταν αποκλειστικά δική μου», δηλώνει ο υποφαινόμενος.

Την αλήθεια μια φορά, κανείς δεν την ξέρει. Όμως το μόνο σίγουρο είναι πως το επιχείρημα του προπονητή, Χιου Ντούρχαμ, έκανε τη δουλειά του: «Του είπα πως αν πήγαινε στο State θα έπρεπε να βαδίσει στα χνάρια του Ντέιβιντ Τόμπσον. Ενώ στην Georgia θα είχε την ευκαιρία να δημιουργήσει το δικό του θρύλο ως Ντόμινικ Ουίλκινς». Στην αντίπερα όχθη, ο Νορμ Σλόαν (προπονητής του State), δεν μπορούσε να πιστέψει πως έχασε τον Ουίλκινς μέσα από τα χέρια του. Και σα να μην του έφτανε όλη η πίκρα που είχε δεχτεί, στη συνάντηση των δυο ομάδων είδε τον μετέπειτα άσσο του Παναθηναϊκού να ρίχνει αλάτι στις πληγές του σκοράροντας 37 πόντους και οδηγώντας έτσι την Georgia σε μια άνετη νίκη (90-74). «Το μεγαλύτερό μου παράπονο είναι πως δε μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να τον κοουτσάρω», τόνισε χρόνια αργότερα.

Όχι βέβαια πως αυτό βγήκε σε κακό για τον ίδιο τον «Human Highlight Film». Κάθε άλλο. Έχοντας τη φήμη ενός πολύ ταλαντούχου και συνάμα θεαματικού μπασκετμπολίστα, ο Ντόμινικ απογειώθηκε και… απογείωσε τη φήμη του. Τα καρφώματα και οι θεαματικές ενέργειες ήταν στην ημερήσια διάταξη, ενώ το μοναδικό ένστικτο σκόρερ που είχε τον ανήγαγε στον απόλυτο σταρ της ομάδας. «Όλοι ήθελαν να τον αγγίξουν, να τον γνωρίσουν, να πάρουν ένα αυτόγραφο. Η αύρα του ήταν απίστευτη. Τραβούσε τον κόσμο σα μαγνήτης», λέει χαμογελώντας ένας από τους συμπαίκτες του «Ζόιντ» τότε, ο Λαμάρ Χεντ. Αυτή η δόξα όμως θα δοκιμαζόταν από ένα ακόμα παιχνίδι της μοίρας.

Στον αγώνα με την Αλαμπάμα, ο «Νικ» τραυματίστηκε σοβαρά στο γόνατο, με αποτέλεσμα μαζί με αυτόν να χάσει και τις ελπίδες της η ομάδα της Georgia που είχε ξεκινήσει με 9 νίκες στους 12 πρώτους αγώνες. Ο Ουίλκινς έμεινε εκτός δράσης για έξι εβδομάδες και η ομάδα του αντίστοιχα ξέχασε τι πάει να πει νίκη. Αυτό θα άλλαζε καπάκι την επόμενη χρονιά. Με τον Ντόμινικ στις επάλξεις να σκοράρει σταθερά πάνω από 20 πόντους, με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, η Georgia αν και «Σταχτοπούτα» πραγματοποίησε μια εκπληκτική για τα δεδομένα της χρονιά, φτάνοντας τις 19 νίκες. Και αντίστοιχα ο «Human Highlight Film» είχε αφήσει να διαρρεύσει στον Τύπο πως πρόθεσή του ήταν να δοκιμάσει την τύχη του στο NBA ύστερα από μόνο μια ουσιαστικά ολοκληρωμένη χρονιά στο κολέγιο. «Ήταν λογικό να το σκέφτεται. Τα λεφτά ήταν στρωμένα ουσιαστικά μπροστά του και το μοναδικό που χρειαζόταν να κάνει ήταν να απλώσει το χέρι του και να τα πάρει». Όμως ο Ντόμινικ δεν το έκανε. Ή για να το θέσουμε πιο ακριβοδίκαια δεν το έκανε την περίοδο εκείνη. Τουναντίον πήρε την απόφαση να μείνει γι’ ακόμα έναν χρόνο στη Georgia προτού επιχειρήσει το μεγάλο βήμα για το NBA. «Ήθελα να νικήσω», εξηγεί την απόφασή του ο ίδιος. Το εγχείρημα, ωστόσο, δεν του βγήκε και έτσι ύστερα από τρεις σεζόν στο κολέγιο και με παρακαταθήκη τους 21.6 πόντους που είχε ως μέσο όρο καριέρας, ο «Human Highlight Film» μετέφερε το ταλέντο του στο ανώτατο επίπεδο: το NBA.

 

Ο Ντόμινικ Ουίλκινς επιλέχθηκε στο νούμερο 3 του ντραφτ το 1982 από τους Γιούτα Τζαζ, πίσω μόνο από τους Τζέιμς Ουόρθι και Τέρι Κάμινγκς. Όμως η μοίρα δεν το ‘θελε ο «Νικ» να γίνει συμπαίκτης με τους Τζον Στόκτον και Καρλ Μαλόουν (που επιλέχθηκαν στα επόμενα ντραφτ), καθώς ο Τεντ Τέρνερ τον ήθελε οπωσδήποτε στην ομάδα του (Ατλάντα Χοκς). Έτσι, ο ιδρυτής του CNN έκανε τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να τον αποκτήσει με ανταλλαγή, παραχωρώντας στους Γιούτα Τζαζ ένα εκατομμύριο δολάρια και δυο παίκτες από την ομάδα του: τον «πολύ» Τζον Ντρου (δυο φορές All Star, με μέσο όρο καριέρας 20.7 πόντους) και τον Φρίμαν Ουίλιαμς. «Το να παραχωρηθεί ο Τζον Ντρου σε άλλη ομάδα για χάρη ενός ρούκι, φάνταζε αδιανόητο», υποστηρίζει ο παλιός παίκτης των Ατλάντα Χοκς, Τρι Ρόλινς. Κι όμως, κερδισμένοι από αυτήν την ανταλλαγή δε βγήκαν οι Τζαζ αλλά οι Χοκς. Και μάλιστα με το καλημέρα!

Ο Ντόμινικ από την πρώτη του σεζόν κιόλας καθήλωσε τους πάντες με το ταλέντο του. Καταγράφοντας 17.5 πόντους και 5.8 ριμπάουντ μέσο όρο σε 82 αγώνες συνολικά και κερδίζοντας μια θέση στην Καλύτερη Πεντάδα των Ρούκι για τη σεζόν 1982-1983, ο «Human Highlight Film» έδειξε με το καλημέρα πως είναι το επόμενο «next best thing» της λίγκας. Βέβαια, δεν ήταν τα πάντα τέλεια. Ο Μάικ Φρατέλο, προπονητής των «Γερακιών» τότε, είχε εντοπίσει κάτι τότε στον Ντόμινικ που δεν τον ενθουσίαζε καθόλου. Ο ταλαντούχος φόργουορντ γνωρίζοντας τις δυνατότητές και παρασυρμένος από την ικανότητά του να εκστασιάζει τα πλήθη κατανάλωνε πολλή ενέργεια στην προθέρμανση προκειμένου να ικανοποιήσει το κοινό με καρφώματα. Το εγχείρημα πετύχαινε, όμως όπως λέει ο Φρατέλο: «Δεν έκανε σωστή συντήρηση δυνάμεων. Παρασυρόταν τόσο πολύ στην προθέρμανση, που όταν ξεκινούσε ο αγώνας ήταν ήδη περισσότερο κουρασμένος απ’ όσο θα έπρεπε. Χρειάστηκε να περάσει καιρός μέχρι να τον πείσω ότι αυτό που έκανε δεν ήταν λειτουργικό για τον ίδιο και πως θα έπρεπε να αλλάξει τη συγκεκριμένη του συνήθεια». Ο Ντόμινικ, ωστόσο, τότε είχε τη δική του οπτική: «Αυτό είναι το είδος παιχνιδιού που μου αρέσει. Θέλω να κάνω τους πάντες τριγύρω μου να περνάνε όμορφα. Και οι φίλαθλοι πρέπει να ικανοποιούνται με αυτό που βλέπουν, διότι έτσι γίνονται και οι ίδιοι πιο ενεργητικοί κατά τη διάρκεια του αγώνα».

Οι φίλαθλοι σίγουρα ικανοποιούνταν με αυτό που έβλεπαν και γι’ αυτό ο Ουίλκινς κάθε χρόνο παρουσιαζόταν όλο και καλύτερος: 21.6 πόντοι και 7.2 ριμπάουντ τη σεζόν 1983-1984, 27.4 πόντοι και 6.9 ριμπάουντ τη σεζόν 1984-1985 και 30.3 πόντοι και 7.9 ριμπάουντ τη σεζόν 1985-1986. Το 1985 μάλιστα κατέκτησε το πρώτο από τα δυο συνολικά βραβεία που έχει κερδίσει σε διαγωνισμούς καρφωμάτων, ενώ εν έτει 1986 ήταν ήδη ένας καταξιωμένος σταρ. Πρώτος σκόρερ του NBA, μέλος της Καλύτερης Πεντάδας και All Star πλέον (στην πρώτη από τις εννέα συνεχόμενες επιλογές του). Με άφθονους οικονομικούς πόρους πια στη διάθεσή του, ο «Νικ» απολάμβανε την κάθε στιγμή φροντίζοντας όμως πάνω από όλα να έχει την οικογένειά του ικανοποιημένη. Αγόρασε σπίτι στη μητέρα του, αγόραζε στις αδερφές του ό,τι ήθελαν και τις έστελνε ταξίδια όπου ήθελαν, μέχρι και τους φίλους και τις φίλες των αδερφών του φρόντιζε! Ο μοναδικός που δε χρειάστηκε να γευτεί τόσα πολλά από τα πλούτη του Ντόμινικ στην οικογένεια, ήταν ο αδερφός του, Τζέραλντ, που το 1985 πέρασε κι αυτός τις πύλες του NBA.

Όπου όμως υπάρχει επιτυχία, υπάρχει και γκρίνια. Και στην περίπτωση του «Ζόιντ» η γκρίνια είχε να κάνει με διάφορα πράγματα. Κάποιοι θεωρούσαν πως ήταν θεαματικός μεν, αλλά όχι όσο ουσιαστικός χρειαζόταν και σαν πειστήριο γι’ αυτό παρέπεμπαν στα μέχρι τότε στατιστικά του στα playoffs που ήταν πάντοτε πεσμένα σε σύγκριση με αυτά της κανονικής περιόδου (15.7 πόντοι το 1983, 19.2 το 1984, 28.6 το 1986). Άλλοι πάλι τον κατηγορούσαν πως ήταν ατομιστής και ότι έπαιρνε πολλά σουτ, απόδειξη πως επί δυο συναπτές χρονιές (1985, 1986) ήταν πρώτος σε προσπάθειες για σουτ σε ολόκληρο το NBA. Εκτός αυτού, η απουσία των Χοκς από τα playoffs του 1985 χρεώθηκε στους δικούς του ώμους, όπως και η αδυναμία της ομάδας να προχωρήσει μέσα στις τέσσερεις πρώτες του χρονιές πέρα από τα ημιτελικά της Ανατολής. Όμως δεν είχαν δίκιο… Η αλήθεια είναι πως ο Ντόμινικ ήταν πολύ μόνος και το καταλάβαινε αυτό κανείς απ’ το γεγονός πως ο επόμενος καλύτερος παίκτης της Ατλάντα στο σκοράρισμα ύστερα από αυτόν την περίοδο 1985-1986 ήταν ο Ράντι Ουίτμαν με… 12.9 πόντους μέσο όρο. Κι εκτός αυτού, κανείς δεν έβλεπε το προφανές. Πως δηλαδή ο «Νικ» κάθε χρόνο βελτιωνόταν. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πως από τα 2/22 τρίποντα που είχε συνολικά μέσα στις δυο πρώτες του σεζόν, ανέβηκε στα 25/81 την περίοδο 1984-1985, ενώ αντίστοιχα, στις βολές από κει που ξεκίνησε με ποσοστό 68.2 %, από το 1984 και μετά σταθεροποιήθηκε για τα επόμενα δέκα χρόνια σε ποσοστά άνω του 80 %. Με τέτοιο «supporting cast», όμως, δύσκολα οι Χοκς θα μπορούσαν να χωθούν σφήνα ανάμεσα στα θηρία της Ανατολής. Όμως ο «Ζόιντ» ήταν αποφασισμένος να μην τα παρατήσει… 

Πηγή: Cobrasports.gr
Συντάκτης: Αλέξανδρος Καρατζαφέρης
Πατήστε ΕΔΩ για να δείτε και το β’ μέρος του αφιερώματος

Ο Ντομινίκ Ουίλκινς… καρφώνει