Υπάρχουν και… αυτές οι ομάδες!

Τι κοινό έχουν: ο Παπανικολάου, ο Σπανούλης, ο Διαμαντίδης, ο Σχορτσιανίτης, ο Μπουρούσης, ο Παπαλουκάς, ο Βασιλειάδης, ο Βασιλόπουλος, ο Ζήσης, ο Μάντζαρης και ο Σλούκας; Εκτός του ότι έχουν κατακτήσει τίτλους, έχουν φορέσει τη φανέλα με το εθνόσημο, έχουν κάνει σπουδαίες καριέρες. Όλους αυτούς και πολλούς άλλους τους συνδέει ακόμα κάτι. Το ξεκίνημα της καριέρας τους από σωματεία της επαρχίας, ή μικρά συνοικιακά των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Με μια λέξη τα… ερασιτεχνικά!
Λίγοι τα μνημονεύουν και πολλές φορές ελάχιστοι τα θυμούνται. Και όμως ένα μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας του αθλήματος στη χώρα μας, αν όχι το μεγαλύτερο, ανήκει σε αυτές τις ομάδες και τους ανθρώπους που διοικούν αυτά τα σωματεία. Άνθρωποι που δεν θα τους δεις στην τηλεόραση, δεν θα πάνε στα μπουζούκια με τα κύπελλα, δεν θα τους γράψουν στην πρώτη σελίδα οι εφημερίδες, αλλά που κάθε μέρα από το υστέρημά τους, θα προσπαθήσουν, από όπου και αν είναι, να κάνουν το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά της κοινωνίας τους. Που θα στερηθούν πράγματα για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν μια στολή στα μικρά παιδάκια, να πάρουνε μπάλες και να πληρώσουν προπονητές για να δουν τα μικρά παιδιά της περιοχής τους να μαθαίνουν τα μυστικά του μπάσκετ και κάποιοι από αυτούς να ξεπετάγονται. Άνθρωποι πραγματικοί εραστές του αθλήματος που κανείς δεν τους ξέρει και ίσως να μη τους μάθουν και ποτέ. Αλλά με την αγάπη τους για το άθλημα, θα οργώσουν όλες της γύρω περιοχές που βρίσκονται για να βρουν μικρά παιδιά να τα φέρουνε κοντά στο μπάσκετ και στο γήπεδο.
Αλήθεια γνωρίζει κανείς τον πρώτο προπονητή του Διαμαντίδη στην Καστοριά; Ή του Πανανικολάου στα Γρεβενά; Τους ανθρώπους που μετέδωσαν την αγάπη σε αυτά τα παιδιά για το άθλημα; Πολύ εύκολο να είστε σίγουροι αν ήθελαν οι ίδιοι θα μπορούσαμε να τους ξέρουμε όλοι. Σε κάθε επιτυχία των αθλητών να έβγαιναν… πρώτη μούρη στα κανάλια και να βαυκαλίζονταν για τα δικά τους παιδιά. Και όμως δεν το κάνουν. Και δεν το κάνουν γιατί η αγάπη τους για το μπάσκετ και τη δουλειά αυτή τους γεμίζει τόσο πολύ που τους αφήνει παντελώς αδιάφορους ένα τέτοιος δρόμος.
Στόχος της Πολιτείας και τηςΟμοσπονδίας θα πρέπει να είναι η διαρκής ενίσχυση -υλική και ηθική- αυτών τον ανθρώπων που παλεύουνε κάτω από αντίξοες συνθήκες για να δουν το άθλημα και τα ελληνόπουλα να προοδεύουν. Οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν είναι τόσο αντίξοες που κάποιοι από αυτούς αξίζουν και τον χαρακτηρισμό του ήρωα. Γιατί να σεβόμαστε περισσότερο τον άνθρωπο που απλά κάθεται στην καρέκλα με το κινητό στο χέρι και έχει πιάσει ένα πόστο σε μια ομοσπονδία η ένα σύλλογο και έχει βολευτεί και όχι τον άνθρωπο που κάθε μέρα πηγαίνει μισή ώρα τα παιδιά της περιοχής στο πιο κοντινό μέρος που έχει κλειστό γυμναστήριο για προπόνηση. Ποιος νομίζεται ότι προσφέρει πραγματικές υπηρεσίες στο άθλημα;
Καλές και άγιες οι ομάδες και ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ και ο Άρης και ο ΠΑΟΚ και οι χαρές αμέτρητες αλλά η πραγματική δεξαμενή, η πραγματική πηγή είναι τα σωματεία της Καστοριάς, του Κιλκίς, των Γρεβενών, της ΧΑΝΘ, τoν Eθνικό Ελληνορώσων κτλ.
Μιχάλης Σταμουλάκης